ငါ ဘာလုိ. နာမည္ၾကီးခ်င္တာလည္း (အိမ္မက္ အပိုင္းအစမ်ား ျပန္ေကာက္ျခင္း)

အိမ္မက္ နာမည္ၾကီးတယ္ဆိုတာဘာလည္း။ ဘယ္လုိအရာကို နာမည္ၾကီးတယ္လို. ေခၚသလဲ။လူေတြ ဘာလို.နာမည္ၾကီးခ်င္ၾကတာလည္း။တစ္ခုမွ ငါမသိဘူး။ ငါတစ္ခုမွ ငါမသိဘူး။ ငါဘာျဖစ္ခ်င္လဲ။ အဲဒါေတာ့ ငါကိုယ္ငါသိတယ္။ ငါက ေလာကမွာရွိတဲ့ အရာအားလံုးနဲ. တစ္ထပ္တည္း ေပါင္းစပ္ခ်င္တယ္။ အရာအားလံုးရဲ့ေကာင္း ျခင္းဆိုးျခင္းကို ငါခံစားခ်င္တယ္။ သိခ်င္တယ္။ အရာအားလံုးဟာငါျဖစ္ခ်င္တယ္။ အဲဒီအတြက္ ငါဘာလုပ္ရမလည္း ငါမသိဘူး။ ေလာကၾကီးမွာ ေမတၱာတရားေတြ ထြန္းကားဖို. ဘာလုပ္သင့္လည္းငါမသိဘူး။ ငါပိုင္ဆိုင္တာဆိုလို. လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ့ ခပ္ခ်ာခ်ာအေတြးေတြ၊ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ဦးေနွာက္တစ္လံုး ငါမွာဒါပဲရွိတယ္။ အိမ္မက္၏မနက္ခင္း တစ္ရက္။ငါနားထဲ အသံတစ္ခုၾကားတယ္။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က နာမည္ၾကီးလူသားတစ္ေယာက္ကို ေအာ္ေခၚတဲ့အသံ။ အဲဒီအသံေအာက္ကို အလိုက္သင့္ေျပး၀င္လာတဲ့ ေခြးေလးတစ္ေကာင္။ အဲဒီ အျဖစ္ကို ငါနားက ၾကားျပီး ငါမ်က္လံုးနဲ.ျမင္လိုက္ျပီး ငါနွလံုးသားက ပိတိနဲ. ျပံဳးလုိက္တယ္။ ငါသာနာမည္ၾကီးတစ္ေယာက္ဆို၊ ငါခ်စ္တဲ့ ပရိသတ္ေတြက သူ.ကုိခ်စ္တဲ့ တိရိစာၦန္ေလးေတြကို ငါနာမည္ေပးၾကမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ ငါဟာေခြးတစ္ေကာင္ျဖစ္မယ္။ ငါဟာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ျဖစ္မယ္။ ငါရဲ့ပရိသတ္ဟာ ဆပ္ကပ္ထဲက ဒါမွမဟုတ္ တိရိစာၦန္ရံုကဆိုရင္ ငါဟာ က်ားတစ္ေကာင္ျဖစ္မယ္။ ငါဟာ ဆင္တစ္ေကာင္လည္းျဖစ္ေနနိုင္တယ္။ ငါနာမည္ေအာက္မွာ ငါ၀ိဥာဥ္ေတြ ပူးကပ္သြားျပီး ငါဟာတိရိစာၦန္ေတြ အျဖစ္နဲ. ရပ္တည္ေနနိုင္မယ္။ ငါရဲ့ ၀ိဥာဥ္မွာလည္း တိရိစာၦန္ေသြးေတြ စီးဆင္းေရာက္ရွိလာမယ္။ငါရဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းဟာ အထင္ကရ ထြန္းေတာက္ေနရင္။ စာအုပ္ေတြထက္မွာ ငါ့နာမည္ပါလာလိမ့္မယ္။ ငါ့ရာဇ၀င္ကို ေဖာ္က်ဴးၾကမယ္။ ငါဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္မယ္။ ငါဟာ၀တၱဳတိုတစ္ပုဒ္ထဲက ညႊန္းဆိုရာ အက္ေၾကာင္းတစ္ခုျဖစ္မယ္။ ငါဟာ အေမႊးထံုဆံုး လမ္းျပၾကယ္တစ္လံုးအေနနဲ. လူသားေတြေရွ့ကို ေရာက္မယ္။ တစ္ခ်ိန္မွာ ငါဟာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ရဲ့ အမည္နာမလည္းျဖစ္လာနိုင္တယ္။ ဂီတသစ္တစ္ခုရဲ့ ရွုေမ်ာ္ခင္းလြင္ျပင္က်ယ္လည္း ျဖစ္မယ္။ငါဟာေနာက္ထပ္ အသစ္ေတြ.ရွိတဲ့ ကမာၻသစ္တစ္ခုလည္း ျဖစ္ေနနိုင္တယ္။ ငါသာ ကမာၻသစ္ဆို ငါလိုခ်င္တဲ့ အရာတစ္ခုကို ေသခ်ာေဖာ္ေဆာင္ေပးမယ္။ ငါ့ကမာၻသစ္မွာ အာဒံနဲ.ဧ၀အတြက္ ငါဘယ္ေတာ့မွ ပန္းသီးခင္းပ်ိဳးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ပန္းသီးပင္အစား ျငိမ္းခ်မ္းေရး ပန္းခင္းတစ္ခုငါပိ်ဳးထားမယ္။ အဲဒိပန္းခင္းဟာလည္း ငါ့နာမည္နဲ. ျဖစ္ေနနိုင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ျဗဟၼာၾကီးေလးပါးရဲ့ ေျမဆီေျမႏွစ္ေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မကုန္ခန္းေစရဘူးလုိ. ငါ့ကမာၻသစ္မွာ ငါဂတိျပဳတယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ ငါဟာမိခင္သစ္နဲ. အသစ္ေမြးဖြားလာတဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားနိုင္ေသးတယ္။ အဲဒီကေလးမွာ ငါရဲ့လူသားဆန္ျခင္းေတြ၊ ေကာင္းမြန္ခ်ိဳမိန္လတ္ဆက္တဲ့ ႏွလံုးသား ၀ိဥာဥ္ေတြ သူ.ဆီကိန္းေအာင္းေနေစမယ္။ တစ္ေန. အဲဒီကေလးဟာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးရဲ့ ဖခင္လည္းျဖစ္လာနိုင္တယ္။ ငါဟာ မ်ားစြာေသာ ျဖစ္ခြင့္ေတြနဲ...... အိပ္ရာ၀င္အိမ္မက္ ငါ့အိမ္မက္ေတြရဲ့ လမ္းစကို ငါေတြ.ခဲ့ျပီ။ ငါသာနာမည္ၾကီးခဲ့ရင္ စၾတာ၀ငွာအတြင္းမွာရွိတဲ့ အရာအားလံုးဟာ ငါနဲ.ထပ္တူက်ေနရင္ ငါ့နာမည္ေတြစီးဆင္းေနမယ္။ ငါနာမည္ေအာက္မွာ ငါ့၀ိဥာဥ္ေတြ စီး၀င္ခိုကပ္လုိ...။ကမာၻသစ္တစ္ခုလံုးက ၀ိဥာဥ္ေတြထပ္တူက်ေနလိ္မ့္မယ္။ အားလံုးဟာ အတူတူပဲဆိုတာသိတဲ့တစ္ေန. ကမာၻာၾကီးက ျငိမ္းခ်မ္းေနမွာပဲေလ။ ငါ့နာမည္ေအာက္မွာသာ အားလံုးထပ္တူက်ေနခဲ့ရင္ ကမာၻၾကီးကလည္း.......။ငါနာမည္ၾကီးမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ငါနာမည္ၾကီးမွျဖစ္ေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ....... အိမ္မက္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာလည္း ငါရဲ့အမည္နာမ ျဖစ္လာနိုင္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ လိမ္တက္သူျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသမ်ား

နားေထာင္ေနတဲ့ ေရဒီယိုကို ဓါတ္ခဲထုတ္ အခန္းနံရံကို ပစ္ေပါက္လုိက္ခ်င္တဲ့စိတ္ စေနတစ္ရက္ မိုးေရထဲခင္ခဲ့တဲ့ေကာင္မေလးကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားနဲ. ပစ္ေပါက္လိုက္ခ်င္တဲ့စိတ္ ကြဲေၾကသြားတဲ့ ေရဒီယိုအပိုင္းအစေတြထဲက ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကား အပိုင္းအစေတြ ရိတ္သိမ္းလိုက္ပါ တံစဥ္နဲ.၊ သံစဥ္နဲ. သိမ္းပိုက္လုိက္ျပီ။ လိုင္းကားမစီးတာၾကာေတ့ာ ကားစီးတဲ့နည္းကို ေမ့ျပီ၊ မစီးတက္ေတ့ာဘူး။ "ပညာဆိုတာ သင္ျပီးရင္း သင္ရင္းပဲ" မဟုတ္လားဗ်ာ။ ကားမစီးရတာ ၾကာေပမယ့္၊ ကားေပၚေရာက္တာနဲ. သူ.အလိုလို အဆင္ေျပသြားတယ္။ ဟုတ္ကဲ့။ "ပညာဆိုတာ အခါအခြင့္သင့္ရင္ ျပန္အသံုးခ်နိုင္တာပဲ " မဟုတ္လားဗ်ာ။ ထားခဲ့လိုက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို. ကားေပၚကဆင္းျပီး ေျခလ်င္ေလ်ွာက္ၾကတာေပါ့။ အဲဒီအယူအဆနွစ္ခု သူတို.ဘာသူသူတို. ျငင္းခုန္ၾကလိမ့္မယ္။ "ေသခ်င္တဲ့ေနရာသြားေသ ၊ ငါနဲ.ဘာမွမဆိုင္ဘူး" မ်က္နွာလႊဲခဲပစ္စကား၊ ဘယ္သူ.မွန္မွန္ (ဘယ္သူမွန္မွန္) ေပါ့။ ဆစ္ဒ္ဗီးရွပ္ဟာ ေခြးနာတစ္ေကာင္ပါတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာလည္း ေခြးနာတစ္ေကာင္ပါပဲ၊ ဘာလို.လည္း ဇာတ္လမ္းကေတ့ာ ဒီမွာစတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာေခြးရူးတစ္ေကာင္ေပါ့ ေခြးရူးဟာ ကိုယ့္ဟာကိုျပန္ကိုက္၊ ျပန္ကိုက္ခံရတဲ့ ေခြးရူးဟာ ကၽြန္ေတာ္ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြ ဗရပြနဲ. ေခြးနာ ဟုတ္ကဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ရူးသြပ္ေနတဲ့ ေခြးနာတစ္ေကာင္ပါခင္ဗ်ာ၊ ေလာကမွာ ဘာမွမတည္ျမဲဘူး၊ ငါကဘာကိုမွ မဆုပ္ကိုင္ထားဘူး ဆိုတဲ့လူေတြ မက္ေလာက္စရာ မေတြ.ေသးလုိပါဗ်ာ။ ေသသာေသသြားတယ္၊ ေလာကမွာ မက္ေလာက္စရာ ရွာမေတြ.သြားတာ အဲဒီလူေပါ့ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္အေလာင္းကို လက္ညွိဳးထိုးျပၾကပါ။ ဟာ ကၽြန္ေတာ္ေတ့ာ.....။

ကၽြန္ေတာ္လူသား

က်ြန္ေတာ္ကို စကားလာေျပာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ သူ.မ်က္နွာက ဟန္ေဆာင္မွဳေတြနဲ. သူ.မ်က္လံုးေတြက ဘာကုိေၾကာက္လုိ.ေၾကာက္မွန္းမသိ။ က်ြန္ေတာ္နဲ. စကားေျပာဖူးတဲ့ လူအမ်ား သူတို..မ်က္နွာက ဟန္ေဆာင္မွဳေတြနဲ. သူ.တို.မ်က္လံုးေတြက ဘာကုိေၾကာက္လုိ.ေၾကာက္မွန္းမသိ။ စကားေျပာတက္တဲ့လူတိုင္း သူ.မ်က္နွာက ဟန္ေဆာင္မွဳေတြနဲ. သူ.မ်က္လံုးေတြက ဘာကုိေၾကာက္လုိ.ေၾကာက္မွန္းမသိ။ က်ြန္ေတာ္ခႏၱာကိုယ္က မွန္ေရွ့ရပ္လိုက္မိတယ္။ အို...... က်ြန္ေတာ္မ်က္နွာနဲ. မ်က္လံုးကို ဓါးနဲ.ထိုးစ္ိုက္ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။

ကြၽန္ေတာ္သာ အသက္(၂၀) ေက်ာ္သြားခဲ့ရင္

က်ြန္ေတာ္အသက္ ၁၅-၁၆ အရြယ္္ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း ဘာလို. ေက်ာ္နင္းသြားရတာလဲဆိုတာ လံုး၀နားမလည္နိုင္ခဲ.ဘူး။ က်ြန္ေတာ္အသက္ ၁၈-၁၉ အရြယ္ ဘယ္သူ.ကိုမွ မေက်ာ္နင္းေသးေပမယ္. ေက်ာ္နင္းၾကတဲ.အေၾကာင္းရင္းကို အနည္းငယ္ေတာ.နားလည္နိင္ခဲ.ျပီ။ က်ြန္ေတာ္အသက္၂၀ ေက်ာ္တဲ.ေနာက္ ဘယ္သူငယ္ခ်င္းကို ေက်ာ္နင္းရမယ္ဆိုတာ လိုက္ရွာမိျပီ။ က်ြန္ေတာ္အသက္ ၁၅-၁၆ အရြယ္္ လူေတြဘာအတြက္ေၾကာင္. အမွန္အတုိင္းမေျပာလည္းဆိုတာ လံုး၀နားမလည္နိုင္ခဲ.ဘူး။ က်ြန္ေတာ္အသက္ ၁၈-၁၉ အရြယ္ လိမ္မေျပာတက္ေသးေပမယ္. လိမ္ၾကတဲ.လူေတြကို အနည္းငယ္ေတာ.နားလည္နိင္ခဲ.ျပီ။ က်ြန္ေတာ္အသက္၂၀ ေက်ာ္တဲ.ေနာက္ လူေတြကို အမွန္အတိုင္းေျပာရမွာကို တျဖည္းျဖည္းနဲ. ေၾကာက္ေနမိျပီ။ က်ြန္ေတာ္အသက္ ၁၅-၁၆ အရြယ္္ နွလံုးသားကို ေရွ.တန္းတင္ျပီး မခ်စ္တက္ၾကတဲ.လူေတြကို လံုး၀နားမလည္နိုင္ခဲ.ဘူး။ က်ြန္ေတာ္အသက္ ၁၈-၁၉ အရြယ္ ႏွလံုးသား နဲ. ခ်စ္ေနေသးေပမယ္. ဦးေနွာက္နဲ.ခ်စ္ၾကသူေတြကို အနည္းငယ္ေတာ.နားလည္နိင္ခဲ.ျပီ။ က်ြန္ေတာ္အသက္၂၀ ေက်ာ္တဲ.ေနာက္ ႏွလံုးသားနဲ.ရငိ္းျပီး လူတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္ရတာ ပင္ပန္းလွျပီဗ်ာ။ က်ြန္ေတာ္အသက္ ၁၅-၁၆ အရြယ္္ လူေတြဘာလို. ေတြးေခၚမွူေဘာင္ေတြက်ဥ္းေနလည္းလို. လံုး၀နားမလည္နိုင္ခဲ.ဘူး။ က်ြန္ေတာ္အသက္ ၁၈-၁၉ အရြယ္ အေတြးအေခၚမနည္းေပမယ္. ေဘာင္ထဲကရဳန္းမထြက္နိုင္သူေတြကို အနည္းငယ္ေတာ.နားလည္နိင္ခဲ.ျပီ။ က်ြန္ေတာ္အသက္၂၀ ေက်ာ္တဲ.ေနာက္ ပိတ္မိေနတဲ.ေဘာင္ထဲမွာေနရမွ လံုျခံုဳသလိုလို ခံစားမိျပီ။ က်ြန္ေတာ္အသက္ ၁၅-၁၆ အရြယ္္ မိဘရင္ခြင္ကို စုန္ကန္ျပီးထြက္မသြားရဲတဲ.လူေတြကို လံုး၀နားမလည္နိုင္ခဲ.ဘူး။ က်ြန္ေတာ္အသက္ ၁၈-၁၉ အရြယ္ အိမ္ေပၚက ဆင္းခဲ.ေပမယ္. အိမ္ရဲ.အနွစ္သ အနည္းငယ္ေတာ.နားလည္နိင္ခဲ.ျပီ။ က်ြန္ေတာ္အသက္၂၀ ေက်ာ္တဲ.ေနာက္ အိမ္ေပၚကေဒါနဲ.ေမာနဲ. ဆင္းသြားဖို.အရင္လို. သတၱိမရွိေတာ.ဘူး။ က်ြန္ေတာ္အသက္ ၁၅-၁၆ အရြယ္္ ----------------------------------------------------------- လံုး၀နားမလည္နိုင္ခဲ.ဘူး။ က်ြန္ေတာ္အသက္ ၁၈-၁၉ အရြယ္ ---------------------------------------------------------------- အနည္းငယ္ေတာ.နားလည္နိင္ခဲ.ျပီ။ က်ြန္ေတာ္အသက္၂၀ ေက်ာ္တဲ.ေနာက္ ---------------------------------------------------- တာျဖည္းျဖည္းနဲ. က်ြန္ေတာ္ အသက္ၾကီးရမွာကိုေၾကာက္လာျပီဗ်ာ။

သုည= အျပံဳး = ေသဆံုးျခင္း = ကြၽန္ေတာ္

စကားလံုးေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို ေခ်ပဖို. ဘယ္လိုစကားအသံုးအနွုန္းေတြ လိုအပ္ပါသလည္း။ အမွန္အတိုင္းဆို ကြၽန္ေတာ္ဘယ္စကားလံုးကုိမွ မေခ်ပခဲ့ပါဘူး။ မေခ်ပခ်င္ပါဘူး။ စကားတစ္ခြန္းေတ့ာ ေျပာခြင့္ျပဳပါေလ။ ကြၽန္ေတာ္က သုညတစ္လံုးပါဗ်ာ။ အဲဒီစကားတစ္ခြန္းက အရာရာကို ေခ်ပျပီးသား ျဖစ္ေနတာက အံၾသစရာ ေကာင္းတယ္ေနာ္။ တကယ့္ကို မရည္ရြယ္ခဲ့တဲ့ သုညတစ္လံုးပါ။ နင္ ဒီအခန္းထဲမွာ ေနေနသမွ်ေတ့ာ ဘယ္ေတ့ာမွ သုညက တက္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဟုတ္ကဲ့။ ေျပာပါ….။ ကြၽန္ေတာ္ေက်နပ္ပါတယ္။ သုညတစ္လံုး ျဖစ္ေအာင္ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ေပးရလည္း မသိတဲ့လူေတြအတြက္ သုညတစ္လံုးျဖစ္ျပီးခ်ိန္ ကြၽန္ေတာ္ဘာမွ မေျပာေတ့ာတာကို ေက်နပ္ေပးၾကပါ။ စကားေျပာရင္းအေမာေဖာက္တာ ခံရခက္လြန္းလို.ပါ။ ေျပာၾကတယ္။ တစ္ေလာကလံုးက ေျပာၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကို နွိမ္ခ်ခြင့္ျပဳပါ။ အေရွ့မွာ ျမင္ေနရတဲ့ သုညတစ္လံုးကို လက္ညွိုးနဲ.ေတာက္ထုတ္လိုက္ပါ။ အားစိုက္ထုတ္စရာေတာင္ မလိုပဲ ကမာရဲ့ အေ၀းဆံုး မျမင္ကြယ္ရာကုိ ပုန္းေရွာင္ေပးမယ့္သူဟာ ကြၽန္ေတာ္ပါ။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ဆပ္ျပာပူေဖာင္းတစ္လံုးကို ေလနဲ. မွုုတ္ထုတ္လုိက္သလုိ ျပဳမူျခင္းမ်ိဳးကုိလည္း ခြင့္ျပဳနိုင္ပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ ။ အားလံုးအျပီးမွာ ကြၽန္ေတာ္ျပံဳးပါတယ္။ သုညတစ္လံုးျဖစ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ္ရဲ့အျပံဳးမွာ တစ္ေလာကလံုး ရွံုးသြားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဘယ္သူ.ကုိမွ အညံခံခိုင္းခဲ့ျခင္း မရွိပါ။ တကယ့္ကို ေသြးရိုးသားရိုးပါပဲ။ အားလံုးဟာ သူတို.အလိုက်သူတို. အရွံုးေပးသြားၾကတာပါ။ အနီေရာင္ကတီပါတစ္ခင္းလံုးျပည့္လ်ွွံသြားေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ေမာပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကေမးတယ္။ လူဆိုတာ ဘယ္လိုျဖစ္ရမလည္း သိလား။ ဘယ္လိုေနရမွာလည္း။ ကြၽန္ေတာ္က သူ.ကုိ ကြၽန္ေတာ္အမွန္တရားအတိုင္း လံုး၀န္းျပလိုက္ပါတယ္။ သုညတစ္လံုးရဲ့ ၀ိုင္းစက္မွုကို ျမင္အျပီးမွာ ေလးေထာင့္က်က်၊ ၾတိဂံပံု.... မဟုတ္ဘူး.... ဘာမွန္းမသိတဲ့ ေတာက္ခတ္သံေတြ အလံုးအရင္းနဲ. ဆုတ္ခြာသြားၾကပါတယ္။ အမွိုက္မွန္သမ်ွ စြန္.ပစ္ရဲေလာက္ေအာင္ ေစတနာေကာင္းရင္ေတ့ာ ကြၽန္ေတာ္ကုိလညး္ စြန္.ပစ္လုိက္ပါ။

ရွဴး

တစ္ရက္ေသာ ေန.တစ္ေန.။ ေန.တစ္ေန.ရဲ့ တစ္ရက္တာမွာ လူသားေတြ ပါ၀င္ေပမယ့္။ လူသားေတြ မပါ၀င္လည္း ေန.တစ္ေန.က ျဖစ္တည္ေနတာပဲေလ။ လူသားက ဘယ္ေလာက္ အေရးၾကီးလို.လည္း။ လူသားက ဖ်က္ဆီးခဲ့တယ္၊ဧဒင္ဥယ်ာဥ္၊ေနာက္နိုင္ငံတစ္နိုင္င္၊ ေနာက္ ကမာၻတစ္ခုလံုး ၊အားလံုးကို လူသားက ဖ်က္ဆီးခဲ့ျပီးျပီ။ ေနာက္အခု စၾတ၀ဏွာကို ဖ်က္ဖို. ၾကံေနျပန္ျပီ။ လူသားဆိုတာ မရွိေတာ့သင့္ေတာ့ဘူး။ ပ်က္သုန္းသင့္ျပီ။ လူသားေတြ ရွိသမ်ွ ကာလပတ္လံုး ကမၻာၾကီးက ပ်က္ဆီးဖို.သာ ျဖစ္တယ္။ ေၾကာက္ဖို.ေကာင္းလိုက္တဲ့ လူသားေတြ။ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ မိ်ဴးသုန္းေပ်ာက္ကြယ္မွာလည္းကြာ။ လူသားေတြကုိ ဖ်က္ဆီးဖို. အခ်ိန္တန္ျပီ။ ကမၻာပ်က္ကပ္ဆိုက္ေရာက္ဖို. ငါမွာမ်ား တာ၀န္ရွိမလား။ လကမၻာကိုတက္ ဒုန္းလက္နက္တစ္လက္နဲ. ျဖိဳခြင္းဖို.အသြား လူသားတို. ကမၻာကို လည္ျပန္ၾကည့္ေတာ့။ လူသားေတြ အသက္ရွင္ဖို. ရုန္းကန္ရင္း၊ ရုန္းကန္ရင္း အသက္ရွင္လ်ွက္၊ တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္ ေမ့လုိ.ေသဆံုးေနတယ္။ အသက္ရွင္တဲ့ ရက္ေတြမွာ ငိုေၾကြးလိုက္၊ ရယ္ေမာလိုက္။ ငိုေၾကြးလုိက္တိုင္းလည္း ကမာၻေျမက ေျပးထြက္ခ်င္စိတ္(လြတ္ေျမာက္လိုစိတ္) ေတြ ေ၀သီလို.၊ေနာက္ေတာ့လည္း ဘာမဟုတ္တဲ့ အေပ်ာ္တစ္ခုနဲ. ေသဆံုးရမယ္မွန္း သိသိၾကီး အသက္ရွင္ဖို. ရုန္းကန္ၾကျပန္တယ္။ သနားဖုိ.ေကာင္းလိုက္တဲ့ လူသားဘ၀။ လူသားဘ၀ေလာက္ သနားဖုိ.ေကာင္းတဲ့ အရာရွိဦးမလား။ ကိုယ္ကိုကိုယ္ သနားဖို.ေကာင္းမွန္းနားမလည္ `ငါဟဲလူသား´ ဆိုျပုီး တစ္ေလာကလံုးမွာ ရွိတဲ့ အရာအားလံုးကို ဖ်က္ဆီး။ တစ္ခါတစ္ရံ လက္တစ္ဆစ္ေလာက္ စိတ္ထားေကာင္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေသးရဲ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ လူသားေတြ ေပ်ာ္ၾကပါေစေတာ့။ လူသားေတြရဲ့ အေပ်ာ္နဲ. ကမၻာတစ္ခုလံုးဟာ ပြဲဦးထြက္ကတည္းက လဲလွယ္ျပီးသားေလ။ ကမာၻတစ္ခုလံုးျဖစ္တဲ့ ငါ ကပဲ တိတ္တိတ္ေလး အေ၀းဆံုးသို.....................။

ကၽြန္ေတာ္၀ါသနာပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္၀ါသနာပါသည္ ဆိုတဲံ ဒီpost ေလးကုိ အိဖူးက tag လို. ေရးရပါတယ္။ အိဖူးက gtalk မွာ ကၽြန္ေတာ္ကို tag ထားတဲ့ blog တင္မယ္လုိ. ေျပာတည္းက ေရးခ်င္ေနတာ။ ပို.စ္မတင္ေသးလို.ေတာင္ အိဖူးရဲ့ စီေဘာက္မွာ သြားသြားေအာ္ေသးတယ္။ အဟဲ…. တကယ္တကယ္ အိဖူးလည္း ပို.စ္တင္လုိက္ေရာ သူ.ပုိ.စ္ကုိ ေသခ်ာဖတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ဘာေရးရမွန္း တကယ္ကိုမသိဘူးဗ်။ အခုေရးျပီေပါ့၊ ဘယ္ကစေရးရမလည္း ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာ၀ါသနာပါလည္းဆိုတာ စေရးရမလား။ ၀ါသနာရဲ့ အဓိပါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ကေန စေရးရမလား ေ၀ခြဲလုိ.မတက္ေတ့ာပါဘူး။ ၀ါသနာရဲ့ အဓိပါယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္က လူတစ္ကိုယ္အၾကိဳက္တစ္မ်ိဳးဆိုသလုိ ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြ တစ္ေယာက္နဲ.တစ္ေယာက္အတြက္ မတူနိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတ့ာ ၀ါသနာဆိုတာ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ သိစိတ္ထဲမွာ အျပင္းျပဆံုးဆႏၵနဲ. လုပ္ခ်င္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အရာလုိ. ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္လို စိတ္ခံစားမွုကို ဦးစားေပးတဲ့လူတစ္ေယာက္အတြက္ ၀ါသနာဆိုတာ အခ်ိန္အပိုင္းအျခားအလိုက္ ေျပာင္းလဲေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္သိတက္စအရြယ္ကတည္းက၊ စာဖတ္မ်ားခဲ့ပါတယ္။ (အသက္ ၁၇ ေနာက္ပိုင္းမွသာ စာသိပ္(လံုး၀)မဖတ္ေတ့ာတာ) အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္တည္းက စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္စာကုိ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ကစေရးရမွန္းမသိဘူး။ ေရးရမွာလည္း ေၾကာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္စာစျပီး ေရးခ်င္တဲ့အရြယ္က ကိုးတန္း၊ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ေပါ့။ တကယ္တကယ္တမ္းေရးျဖစ္တာ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ ပထမဆံုး၀ါသနာက စာေရးတာေပါ့။ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးေနာက္ပိုင္းမွ ကၽြန္ေတာ္၀ါသနာတစ္ခု ထပ္ေပၚလာတယ္။ အဲဒါကေတ့ာ ဂီတသမား တစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒရမ္တီးတဲ့လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေအာင္ျမင္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္မလာခဲ့ပါဘူး။ ဘာဆိုဘာတစ္ခုမွ ျဖစ္မလာပါဘူး။ Band ေလးတစ္ခုစုဖြဲ.မယ္ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို.သူငယ္ခ်င္း ေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က်န္ခဲပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဂီတလမ္းေပၚဆက္ေလ်ွာက္သြားေပမယ့္ ေငြေရးေၾကးေရး အေျခအေနေတြေၾကာင့္ ဘာမွျဖစ္မလာခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး ေနာက္ပိုင္း ထပ္တိုးလာတဲ့ ၀ါသနာက ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနတဲ့ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဂီတသံေတြကုိ နားေထာင္တာပါပဲ။ ေနာက္တတိယေျမာက္ ၀ါသနာကေတ့ာ တိုးတိုးသက္သာေျပာရမယ့္ ၀ါသနာမ်ိဳးပါ။ ကၽြန္ေတာ္နိုင္ငံေရးကို ၀ါသနာပါပါတယ္။ (အက်ယ္တ၀င့္မေရးလုိေတ့ာပါ) ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ဆံုးရလာတဲ့ ၀ါသနာ၊ ေနာက္ဆံုးျဖစ္လာတဲ့ ၀ါသနာက ကၽြန္ေတာ္တစ္သက္လံုး အဲဒီလုိ ၀ါသနာမ်ိဳးရွိလာလိမ့္မယ္လုိ. မစဥ္းစားဖူးတဲ့ ၀ါသနာမ်ိဳးပါ။ အဲဒါကေတ့ာ ဓါတ္ပံုၾကည့္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်ေနတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြက သဘာ၀တရားကို ရိုက္ျပထားတဲ့ ဓါတ္ပံုမ်ိဳးေတြ မဟုတ္ပဲ အထီးက်န္ျပီး စိတ္ဓါတ္က်ေနတဲ့ သေဘာတရားေလးကို ရိုက္ျပထားတဲ့ ဓါတ္ပံုမ်ိုးေလးေတြပါ။ အဲဒီလိုပံုေလးေတြေတြ.လိုက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲမွာ နင့္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္ကိုကိုယ္ အထီးက်န္ဆန္တယ္လုိ. ခဏခဏေတြးျဖစ္တယ္။ ခံစားရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ.ပတ္သက္တဲ့ လူေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေၾကာင့္ ဘယ္ေတ့ာမွ အထီးက်န္တဲ့ ခံစားခ်က္မိ်ဳး မရေစရဘူးလုိ. ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ကၽြန္ေတာ္ကုိ ခ်ိန္းတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ဘယ္္တုန္းကမွ မျငင္းခဲ့ဖူးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္အားသည္ျဖစ္ေစ၊ မအားသည္ျဖစ္ေစ၊ ပိုက္ဆံရွိသည္ျဖစ္ေစ ၊မရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ ကၽြန္ေတာ္၀မ္းနည္းေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ေနလညး္ သူတို.ဆီေရာက္ေအာင္သြားေပးတယ္၊ သူတို.လုပ္ခ်င္တာကို တက္နိုင္သေလာက္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီးစုမိျပီဆိုရင္ အားလံုးထဲမွာ ကၽြန္ေတ့ာ္ရဲ့ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ဟာ အေနာက္က်ဆံုးပဲ။ အားလံုးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ရဲံအိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြ၊ အထီးက်န္ဆန္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ရပါတယ္။ ျဖစ္နိင္ရင္ ကမၻာတစ္ခုလံုးမွာရွိတဲ့ လူေတြရဲ့ အထီးက်န္ဆန္တဲ့ခံစားမွုမ်ိဳးကုိ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းက ကုိယ္စားယူေပးခ်င္တဲ့ ေကာင္မ်ိဳးေပါ့။ အဲ…… ေရးရင္းေရးရင္း ဘယ္ေတြေရာက္ကုန္ျပီလည္းမသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ေနာက္ဆံုး၀ါသနာကေတ့ာ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ ဓါတ္ပံုေတြၾကည့္ရတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကို tag ထားတာေလး ေရးျပီးျပီဆိုေတ့ာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ျပန္သတ္ အဲေလ… tag ခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ tag ေစခ်င္တဲ့လူေတြကနည္းနည္းေတာ့မ်ားတယ္…။ ကၽြန္ေတာ္ blog ျပန္ေရးျဖစ္ေအာင္ ကူညိေပးခဲ့တဲ့ ဆရာ မင္းယြန္းသစ္၊ ကၽြန္ေတာ္blog ကုိအျမဲတမ္းစိတ္ရွည္လက္ရွည္ ျပင္ဆင္ေပးတက္တဲ့ ဦးမဲ့(အမည္မဲ့)၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒုကၡေပးေနက်ေနာက္တစ္ေယာက္ ကိုလင္းဦး(စိတ္ပညာ)၊ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္လို ဘာမွမဟုတ္တဲ့ေကာင္ကုိ မွားယြင္းေမးျမန္းမိတဲ့ မစိုး(ကံေကာင္းသူ)၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ. အျမဲတမ္းတိုင္တိုင္ပင္ပင္ေလး လုပ္ျဖစ္တဲ့ ညီေလး ေလတံခြန္ တို.ရဲ့ ၀ါသနာေလးေတြကုိလညး္ သိခ်င္လုိ. ေရးေပးၾကပါဦးလုိ….။

သံလမ္းေပၚကအသက္ရွုသံမ်ား(၂)

မနက္မိုးလင္းေတာ့ ေနမင္းႀကီးက ရႊင္လန္းစြာနဲ႕ပဲ ျပန္ေရာက္လာၿပီ။ တစ္ညလံုး ငိုေနတဲ့ ေနမင္းႀကီး အခုေတာ့လည္း ရႊင္လန္း တက္ႀကြစြာနဲ႕။ ဒါဆိုေသခ်ာပါတယ္ ကြ်န္ေတာ္မျမင္လိုက္ရဘူး။ လမင္းငိုရိႈက္ၿပီး ထြက္သြားတာကို ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတယ္ ေလာကႀကီး တစ္ခုလံုးကလဲ ငိုလိုက္ရယ္လိုက္နဲ႕ ဘယ္တုန္းကမ်ား တစ္သမတ္ထဲ ရွိခဲ့ဖူးလို႕လဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို တည္ျငိမ္ခြင့္ ေပးပါေတာ့။ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ၿပီ။ အခုကြ်န္ေတာ္ မ်က္ႏွာသစ္ဖို႕ မလိုေတာ့ဘူး။ မ်က္ႏွစ္သစ္တယ္ ဆိုတာက လူေတြက မ်က္ႏွာဖံုး အသစ္ (အတု)ေတြကို လဲကပ္ၾကျခင္းသာ ျဖစ္ၾကေပလိမ့္မည္။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ မည္သည့္မ်က္ႏွာဖံုးမွ် မလိုအပ္ေတာ့ပါ။ မ်က္ႏွာ ဖံုးမ်ားေအာက္တြင္ တည္ၿငိမ္မႈမ်ား အေပ်ာက္အဆံုး မခံခ်င္ေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္၏ ေခါင္းရင္းတြင္ ထမင္းထုပ္တစ္ထုပ္။ တေယာတီးတဲ့ အဖိုးအိုိမွ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ထားသြားေပးျခင္း ျဖစ္ေပမည္။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ထမင္းထုပ္ကို ဖြင့္ေနသူမွာ အေလအလြင့္ ေခြးတစ္ေကာင္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အခုအခ်ိန္ လူအမ်ားအျမင္၌ အေပအေတ တစ္ေကာင္အျဖစ္ သတ္မွတ္ခံ ထားရေပမည္။ ထိုသို႕သတ္မွတ္ျခင္းကို လူအမ်ားက ျပဳလုပ္ၾကျခင္းျဖစ္ကာ ကြ်န္ေတာ္က ကိုယ့္ကိုကုိယ္ သတ္မွတ္ ထားျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ေပ။ ကြ်န္ေတာ္ မည္သည့္အရာကိုမွ် မသတ္မွတ္ ခ်င္ေတာ့ေပ။ ထမင္းထုပ္ကို ထိုေခြးအား ကူဖြင့္ေပး ၿပီးထမင္း တ၀က္ကို ေခြးကေလးအား ခြဲေကြ်းသည့္ ေခြးတစ္ေကာင္ ႏွင့္အတူတူ ထမင္းစားေနေသာ ကြ်န္ေတာ့္အား ေခြးေကာင္ဟု ေခၚလာလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ မည္သို႕မွ် ခံစားရမည္မဟုတ္ေပ။ ဘူတာရံုေလးထဲမွာေတာ့ လူေတြက သိပ္သည္းထူထပ္စြာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသည္။ ထင္က်န္ခဲ့တာ ဟူ၍ တစ္ခုမွ်မရွိ။ ရယ္သံမ်ားလည္း ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ၾကသည္။ ေတြေတြေငးေငးႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာ ဆက္ထိုင္ေနခဲ့သည္။ အိမ္သာတက္ ခ်င္လာၿပီး။ ဘယ္မွာလဲ အိမ္သာ။ ကာရံထားေသာ ေလးေထာင့္အခန္းမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္စိတ္ပ်က္လွၿပီ။ ဘ၀မွာ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္လံုးလံုး ကာရံခံခဲ့ရၿပီးၿပီ ျဖစသည္။ မလြတ္လပ္ေသာ စိတ္ကို မခ်ည္ေႏွာင္ထားခ်င္ေတာ့။ ခ်ံဳပုတ္မ်ားၾကားလည္း ကြ်န္ေတာ္မတိုးေ၀ွ႕လို။ ဘ၀တစ္ခုလံုး တုိးရင္းေ၀ွ႕ရင္း ပင္ပန္း ခဲ့ၾကရၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ ေျခကုန္လက္ပန္း မက်ခ်င္ေတာ့။ဘူတာရံု ေလး၏ေထာင့္ခ်ိဳးတစ္ေနရာတြင္ ကြ်န္ေတာ္၀မ္းတြင္းမွာ အညစ္ေၾကးမ်ားကို စြန္႕ထုတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ မႏွစ္ၿမိဳ႕စြာ တိုးေ၀ွ႕ထြက္လာေသာ အညစ္အေၾကးမ်ားတြင္ ကြ်န္ေတာ္၏ စိတ္ဆိုး စိတ္ညစ္မ်ား အားလံုးလဲ တိုးေ၀ွ႕ထြက္ပစ္လုိက္သည္။ ဟုတ္ကဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္ကို လူေတြက အေပအေတ တစ္ေကာင္အျဖစ္ မသတ္မွတ္ေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္၏ လုပ္ရပ္မ်ား ေအာက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ အရူးတစ္ေကာင္ ျဖစ္သြားသည္။ ရြံရွာေသာအၾကည့္။ သနားေသာ အၾကည့္မ်ားၾကားတြင္ ကြ်န္ေတာ္ ထူထူေထာင္ေထာင္ ျဖစ္လာသည္။ လူေတြသည္ အၿမဲတမ္း ေျပာင္းလည္းေနတတ္ၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္၏ ေျပာင္းလည္းျခင္း ေအာက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ မေျပာင္းမလဲ တည္ရွိေနသည္။ ေကာင္းကင္ႀကီး ေအာက္တြင္ အရူးတစ္ေကာင္က တစ္စံုတစ္ရာကို ငံလင့္ေနသည္။ တိုက္ပြဲ။ ေလာက၏ အလွပဆံုး ညေနဆည္းဆာ တုိက္ပြဲကို ေစာင့္ၾကည့္ ခ်င္ေနသည္။ ေန၀င္ရီတေရာ ေကာင္းကင္မွာေတာ့ ေနမင္းနဲ႕ လမင္းအလင္းေပးဖို႕ တာ၀န္လုေနခ်ိန္။ ဘူတာရံု ေလးနားကို ကားျဖဴျဖဴေလးတစ္စီး ထိုးစိုက္ေရာက္လာသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ မွတ္ၪာဏ္တို႕က မသတီစြာ သတိရလိုက္သည္။ ရံြဖို႕ေကာင္း လိုက္တာ။ ကြ်န္ေတာ့္ ဦးေႏွာက္ေတြ ဘာလို႕မပ်က္စီးေသးတာလည္း။ အေဖအေမ (သို႕) အုပ္ထိန္းသူမ်ား။ မည္သို႕ပင္ နာမည္တပ္တပ္ ကားျဖဴျဖဴေလးႏွင့္ ထုိသူမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ့္ ဘ၀တစ္ခုလံုးကို သူတို႕လိုအပ္သလို ပံုသြင္း ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေပးမည့္ သူမ်ားျဖစ္သည္။ ေလာကတြင္ ကြ်န္ေတာ္အမုန္းဆံုး အရာတစ္ခုကို မၾကာေသးမွီက ရွာေဖြဆန္းစစ္ မိခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္၏ ကိုယ္ခႏၶာႏွင့္ စိတ္အား သူတစ္ပါးမွ ခိုင္းေစေဆာင္ရြက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ လူ႕ေလာကတြင္ ဤအျဖစ္သည္ သိပ္မဆန္းလွေတာ့။ ေနရာတကာ လိုလိုတြင္ ကြ်န္ေတာ္ျမင္ေနရသည္။ လူသားတို႕၏ ျပဂုဂ္ တစ္ခုလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။ ကြ်န္ေတာ္က တျဖည္းျဖည္း လူသားျဖစ္ရသည္ကို စိတ္ပ်က္လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္လူသား မျဖစ္လိုေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္ သံလမ္းအတိုင္း ေျပးလာခဲ့မိတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ေနာက္မွာေတာ့ ေျပးလိုက္လာၾကတယ္။ ေအာ္ေခၚသံ အခ်ိဳ႕နဲ႕ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ေတာင္ မပိုင္ဘဲ သူတစ္ပါး ဘ၀ကုိ အမိန္ေပးလိုသူေတြ။ ကြ်န္ေတာ္ ဟက္ကနဲ႕ တစ္ခ်က္ရယ္ ပစ္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ လူသားမျဖစ္ခ်င္ပဲ ျဖစ္ေနရေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ လူသားမျဖစ္လိုေတာ့။ ရထားတစ္စီး ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕ကို ေျပး၀င္လာတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ လွမ္းေသးတယ္။ အို . . . ။ လွလိုက္တဲ့ ျမင္ကြင္း။ တိုက္ပြဲက ၿပီးဖို႕ သိပ္မလိုေတာ့။ တိုက္ပြဲကားၿပီးၿပီ။ ေအာင္ႏိုင္သူ လမင္းႀကီးအား ကြ်န္ေတာ္ ဂုဏ္ျပဳရေပမည္။ မတ္မတ္ရပ္၍ လမင္းႀကီးကို စိုက္ၾကည့္ေနလိုက္သည့္ခဏ . . . . ။ ကြ်န္ေတာ္လူသားမျဖစ္လိုေတာ့၊ ကြ်န္ေတာ္လူသားတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေတာ့။ ယခုခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တစ္ခ်ိန္က မလိုခ်င္ပဲ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရသည့္ ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္း၊ ၾကည္ႏူးျခင္း၊ စိတ္ပ်က္ျခင္း၊ ရြံအျခင္း စသည့္မည္သည့္ အရာမွ် မက်န္ခဲ့ေတာ့။ ထိုအရာမ်ား ကြ်န္ေတာ့္တြင္ မရွိေတာ့ေၾကာင္းပင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကြ်န္ေတာ္မသိ။ ေသရင္အားလံုးၿပီးၿပီ။

သံလမ္းေပၚကအသက္ရွုသံမ်ား

ကြ်န္ေတာ့္လို ခ်ာတိတ္တေယာက္က ဒီလိုေနရာမွာ ေခါင္းခ်လို႕ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ႀကီး အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့ ဖူးတယ္ဆိုတာ လူေတြအတြက္ ယံုတမ္းျဖစ္ေနမယ္ထင္ပါတယ္။ ပံုျပင္ဆိုတာ ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ဆိုတဲ့ စကားနဲ. စတတ္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ပံုျပင္က ခုခ်ိန္နဲ႕ဆို ႏွစ္ေတာင္မေပါက္ေသးပါဘူး။ ေက်ာက္တံုးၾကမ္းၾကမ္းေတြ ၾကားက အဲဒါ ပံုျပင္လို႕ ထပ္ဆင့္ဆိုပါရေစ။ ေန၀င္ရီတေရာ ေကာင္းကင္မွာေတာင္ ေနမင္းနဲ႕လမင္း အလင္းေပးဖို႕ တာ၀န္လုေနခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ္ ခ်ိနဲ႕ပင္ပန္းစြာနဲ႕ ဒီေနရာကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ခပ္စိမ္းစိမ္း ျဖစ္ေနတဲ့ေနရာ ဆိုေပမယ့္ သိပ္မၾကာခင္ တရင္းတႏွီးျဖစ္ရဦးမွာပါ။ ေကာင္းကင္ႀကီးက က်ယ္ေျပာလြန္း လွတယ္ဗ်ာ။ ေကာင္းကင္ အမိုးေအာက္မွာ လူတိုင္းရွင္သန္ ၾကရတာပဲ။ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ပဲ ေကာင္းကင္ႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ဘာအတြက္မွန္းမသိဘူး လူတိုင္းရုန္းကန္ လႈပ္ရွားရတာပဲ။ တကယ္ေတာ့ အမိုးဆိုတာ အုပ္မိုးထားျခင္း၊ အုပ္စိုးထားျခင္းသာဆို လူေတြဟာ ေကာင္းကင္အမိုးေအာက္မွာ အခ်ဳပ္အခ်ယ္ ခံထားၾကရၿပီပဲ။ လူသားေတြကို အုပ္စုိးထားတဲ့ေကာင္းကင္၊ အဲဒီေကာင္းကင္ဆိုတဲ့ အရာႀကီးက လူသားေတြကို အကာအကြယ္ေပးဖို႕ေတာ့ လ်စ္လ်ဴရႈထားတယ္ေလ။ ဘယ္မွာလဲ။ ေကာင္းကင္ႀကီး ေအာက္မွာ ဘယ္ေနရာ ကိုၾကည့္ၾကည့္၊ ထပ္ေမးဦးမယ္ ဘယ္တုန္းကမ်ား လူသားေတြအတြက္ အကာအကြယ္ဆိုတာ ရွိခဲ့လို႕လဲ။ ကမၻာေလာကႀကီးမွာ လူဆိုတာက မတရားစြာနဲ႕ ျဖစ္တည္လာရတာပါ။ အင္း. . . . အဲဒီေတာ့ အမိုးသာ ရွိၿပီး အကာမရွိတဲ့ ဒီဘူတာရံုေလးမွာ စတင္ျခင္းဆိုတာကို ေမြးဖြားေတာ့မယ့္ ကြ်န္ေတာ္ဟာ လူသားပီသတယ္ ဆိုတာ ဘယ္သူမွမျငင္းပါနဲ႕။ ကြ်န္ေတာ့္ကို စက္ဆုပ္ႏိုင္တယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႕နဲ႕ မတူဘူး မတန္ဘူး ထင္မွတ္ႏိ္ုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မတရားစြာနဲ႕ လူျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္တို႕ အားလံုးဟာ အတူတူပဲ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိထားတယ္။ ဘူတာရံုေလးေရ မင္းအတြက္ အေဖာ္တစ္ေယာက္ ရၿပီေပါ့ကြာ။ တိုက္ပြဲလား။ တုိက္ပြဲက ၿပီးသားပါၿပီ။ အလင္းေရာင္ အားနည္းတဲ့လမင္းက ဒီအခ်ိန္ လူသားေတြအတြက္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ေတာ့မယ္။ မ်က္ရည္ေပါက္ေတြနဲ႕ ေနမင္းႀကီးရယ္ …. ထြက္သြားဦး ေတာ့။ အင္အားမ်ားသူနဲ႕ အင္အားနည္းသူ အားလံုးက တာ၀န္ေတြ အခ်ိဳးက်က် ခြဲယူထားတာပဲေလ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာမွမရွိလို႕လည္း ၀မ္းနည္းစရာ မလိုဘူး။ တစ္ေန႕ေန႕ေတာ့ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ခ်ိနဲ႕စြာနဲ႕ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေသာ တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ရဦးမွာပါ။ ခုေတာင္ ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္ေတြ စေနၿပီလား မသိ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကြ်န္ေတာ့္တာ၀န္ကေတာ့ ၀မ္းနည္းစရာ ၀မ္းသာစရာ အရာအားလံုး ကင္းေအာင္ ထမ္းေဆာင္ေနတယ္။ အဲဒါ ကြ်န္ေတာ့္တာ၀န္ပဲ ထင္ပါတယ္။ ဗိုက္ထဲက တဂြီဂြီ တဂြမ္ဂြမ္နဲ႕ ေအာ္ျမည္ၿပီး ဆာေလာင္ေနေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ စားစရာ ရွိမွ စားရမွာေလ။ ဘယ္မွာလဲ စားစရာ။ ရွိရင္ေတာ့ စားလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ စားစရာ ဘာဆိုဘာမွ မရွိဘူးေလ။ မရွိတဲ့ အရာကို တမ္းတမေနေတာ့ပါဘူး။ လုပ္လို႕ရတဲ့ အရာတစ္ခုကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္လုပ္ေတာ့မယ္။ ကြ်န္ေတာ္လုပ္လို႕ ရတာဆိုလို႕ ခုခ်ိန္မွာ စဥ္းစားခန္း (ေတြးျခင္း)၀င္ျခင္းနဲ႕ အိပ္ဖို႕ႏွစ္ခုပဲ လုပ္စရာရွိတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အိပ္လိုက္ေတာ့မယ္။ လမင္းႀကီးေရ ကြ်န္ေတာ္ခင္ဗ်ားကို ေက်းဇူးတင္စြာနဲ႕ အိပ္လိုက္ေတာ့မယ္။ ညေတြက ညဥ့္နက္လာတာလာ၊ ညဥ့္နက္လာတာက ညေတြလား၊ ေတြးလုိက္ရင္း ေခါင္းရႈပ္သြား ႏိုင္တယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနရင္း ၾကားလိုက္ရတဲ့ တေယာသံ ျငင္သာ တိုးတိုးေလး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အၾကား အာရံုအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ မ်က္စိႏွစ္ဖက္ကို ပိတ္လို႕ ခံစားလိုက္ဦးမယ္။ ေလာကမွာ တရားမွ်တမႈ အရွိဆံုးက အႏုပညာလားမသိ။ ျပဇာတ္ရံုက တေယာထိုးသံႏွင့္ ဘူတာရံုေလးထဲမွ အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ရဲ. တေယာထုိးသံ ဘာမ်ား ကြာလို႕လဲဗ်ာ။ အႏုပညာဆိုတာ လူတိုင္းခံစားလို႕ ရတာပဲေလ။ အခ်ိဳၿမိန္ဆံုး စားသံုးလိုက္ၾကပါ။ ဆက္ဆံမႈ အားလံုးကို ျဖတ္ေတာက္လိုက္ခ်င္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္။ ေလာကႀကီးနဲ႕ တကယ္ကို အဆက္ျပတ္ ခဲ့ၿပီလား။ အဆက္မျပတ္ ျဖစ္တည္ေနတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ လူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ရင္ အားလံုးနဲ႕ ဆက္သြယ္ တတ္ရမယ္။ ကြ်န္ေတာ္ လူသားမျဖစ္ခ်င္ပဲ ျဖစ္ေနရေသးတယ္။ တေယာထိုးသံေတြ ၿပီးသြားတဲ့ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ အဖိုးအို အနည္းငယ္ေသာ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ သူ႕အေၾကာင္း ကိုယ့္အေၾကာင္း လံုး၀မပါဘူး။ တေယာသံေလး ေတြကို တည္ေဆာက္ထားပံု အေၾကာင္းေတြသာ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ သူ႕ကို ကြ်န္ေတာ္က စေခၚမိတာလား ကြ်န္ေတာ္ကို သူက စေခၚတာလား ဆိုတာ မမွတ္မိ ေတာ့ဘူး။ မွတ္မိစရာ မလိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြကို သတိရစရာ မလိုဘူးေလ။ တကယ္ေတာ့ ေလာကႀကီး တစ္ခုလံုးက မွတ္သားစရာ ဘာမွ်မရွိဘဲနဲ႕ မွတ္သားစရာ ေတြကို ရွာေဖြေနတဲ့ လူေတြအတြက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ကေတာ့ လူသားမျဖစ္ခ်င္ပဲ ျဖစ္ေန၇ေသးတယ္။ ဆကပါဦးမည္