ကၽြန္ေတာ္၀ါသနာပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္၀ါသနာပါသည္ ဆိုတဲံ ဒီpost ေလးကုိ အိဖူးက tag လို. ေရးရပါတယ္။ အိဖူးက gtalk မွာ ကၽြန္ေတာ္ကို tag ထားတဲ့ blog တင္မယ္လုိ. ေျပာတည္းက ေရးခ်င္ေနတာ။ ပို.စ္မတင္ေသးလို.ေတာင္ အိဖူးရဲ့ စီေဘာက္မွာ သြားသြားေအာ္ေသးတယ္။ အဟဲ…. တကယ္တကယ္ အိဖူးလည္း ပို.စ္တင္လုိက္ေရာ သူ.ပုိ.စ္ကုိ ေသခ်ာဖတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ဘာေရးရမွန္း တကယ္ကိုမသိဘူးဗ်။ အခုေရးျပီေပါ့၊ ဘယ္ကစေရးရမလည္း ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာ၀ါသနာပါလည္းဆိုတာ စေရးရမလား။ ၀ါသနာရဲ့ အဓိပါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ကေန စေရးရမလား ေ၀ခြဲလုိ.မတက္ေတ့ာပါဘူး။ ၀ါသနာရဲ့ အဓိပါယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္က လူတစ္ကိုယ္အၾကိဳက္တစ္မ်ိဳးဆိုသလုိ ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြ တစ္ေယာက္နဲ.တစ္ေယာက္အတြက္ မတူနိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတ့ာ ၀ါသနာဆိုတာ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ သိစိတ္ထဲမွာ အျပင္းျပဆံုးဆႏၵနဲ. လုပ္ခ်င္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အရာလုိ. ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္လို စိတ္ခံစားမွုကို ဦးစားေပးတဲ့လူတစ္ေယာက္အတြက္ ၀ါသနာဆိုတာ အခ်ိန္အပိုင္းအျခားအလိုက္ ေျပာင္းလဲေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္သိတက္စအရြယ္ကတည္းက၊ စာဖတ္မ်ားခဲ့ပါတယ္။ (အသက္ ၁၇ ေနာက္ပိုင္းမွသာ စာသိပ္(လံုး၀)မဖတ္ေတ့ာတာ) အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္တည္းက စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္စာကုိ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ကစေရးရမွန္းမသိဘူး။ ေရးရမွာလည္း ေၾကာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္စာစျပီး ေရးခ်င္တဲ့အရြယ္က ကိုးတန္း၊ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ေပါ့။ တကယ္တကယ္တမ္းေရးျဖစ္တာ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ ပထမဆံုး၀ါသနာက စာေရးတာေပါ့။ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးေနာက္ပိုင္းမွ ကၽြန္ေတာ္၀ါသနာတစ္ခု ထပ္ေပၚလာတယ္။ အဲဒါကေတ့ာ ဂီတသမား တစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒရမ္တီးတဲ့လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေအာင္ျမင္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္မလာခဲ့ပါဘူး။ ဘာဆိုဘာတစ္ခုမွ ျဖစ္မလာပါဘူး။ Band ေလးတစ္ခုစုဖြဲ.မယ္ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို.သူငယ္ခ်င္း ေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က်န္ခဲပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဂီတလမ္းေပၚဆက္ေလ်ွာက္သြားေပမယ့္ ေငြေရးေၾကးေရး အေျခအေနေတြေၾကာင့္ ဘာမွျဖစ္မလာခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး ေနာက္ပိုင္း ထပ္တိုးလာတဲ့ ၀ါသနာက ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနတဲ့ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဂီတသံေတြကုိ နားေထာင္တာပါပဲ။ ေနာက္တတိယေျမာက္ ၀ါသနာကေတ့ာ တိုးတိုးသက္သာေျပာရမယ့္ ၀ါသနာမ်ိဳးပါ။ ကၽြန္ေတာ္နိုင္ငံေရးကို ၀ါသနာပါပါတယ္။ (အက်ယ္တ၀င့္မေရးလုိေတ့ာပါ) ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ဆံုးရလာတဲ့ ၀ါသနာ၊ ေနာက္ဆံုးျဖစ္လာတဲ့ ၀ါသနာက ကၽြန္ေတာ္တစ္သက္လံုး အဲဒီလုိ ၀ါသနာမ်ိဳးရွိလာလိမ့္မယ္လုိ. မစဥ္းစားဖူးတဲ့ ၀ါသနာမ်ိဳးပါ။ အဲဒါကေတ့ာ ဓါတ္ပံုၾကည့္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်ေနတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြက သဘာ၀တရားကို ရိုက္ျပထားတဲ့ ဓါတ္ပံုမ်ိဳးေတြ မဟုတ္ပဲ အထီးက်န္ျပီး စိတ္ဓါတ္က်ေနတဲ့ သေဘာတရားေလးကို ရိုက္ျပထားတဲ့ ဓါတ္ပံုမ်ိုးေလးေတြပါ။ အဲဒီလိုပံုေလးေတြေတြ.လိုက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲမွာ နင့္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ္ကိုကိုယ္ အထီးက်န္ဆန္တယ္လုိ. ခဏခဏေတြးျဖစ္တယ္။ ခံစားရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ.ပတ္သက္တဲ့ လူေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေၾကာင့္ ဘယ္ေတ့ာမွ အထီးက်န္တဲ့ ခံစားခ်က္မိ်ဳး မရေစရဘူးလုိ. ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ကၽြန္ေတာ္ကုိ ခ်ိန္းတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ဘယ္္တုန္းကမွ မျငင္းခဲ့ဖူးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္အားသည္ျဖစ္ေစ၊ မအားသည္ျဖစ္ေစ၊ ပိုက္ဆံရွိသည္ျဖစ္ေစ ၊မရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ ကၽြန္ေတာ္၀မ္းနည္းေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ေနလညး္ သူတို.ဆီေရာက္ေအာင္သြားေပးတယ္၊ သူတို.လုပ္ခ်င္တာကို တက္နိုင္သေလာက္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီးစုမိျပီဆိုရင္ အားလံုးထဲမွာ ကၽြန္ေတ့ာ္ရဲ့ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ဟာ အေနာက္က်ဆံုးပဲ။ အားလံုးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ရဲံအိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြ၊ အထီးက်န္ဆန္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ရပါတယ္။ ျဖစ္နိင္ရင္ ကမၻာတစ္ခုလံုးမွာရွိတဲ့ လူေတြရဲ့ အထီးက်န္ဆန္တဲ့ခံစားမွုမ်ိဳးကုိ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းက ကုိယ္စားယူေပးခ်င္တဲ့ ေကာင္မ်ိဳးေပါ့။ အဲ…… ေရးရင္းေရးရင္း ဘယ္ေတြေရာက္ကုန္ျပီလည္းမသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ေနာက္ဆံုး၀ါသနာကေတ့ာ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ ဓါတ္ပံုေတြၾကည့္ရတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကို tag ထားတာေလး ေရးျပီးျပီဆိုေတ့ာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ျပန္သတ္ အဲေလ… tag ခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ tag ေစခ်င္တဲ့လူေတြကနည္းနည္းေတာ့မ်ားတယ္…။ ကၽြန္ေတာ္ blog ျပန္ေရးျဖစ္ေအာင္ ကူညိေပးခဲ့တဲ့ ဆရာ မင္းယြန္းသစ္၊ ကၽြန္ေတာ္blog ကုိအျမဲတမ္းစိတ္ရွည္လက္ရွည္ ျပင္ဆင္ေပးတက္တဲ့ ဦးမဲ့(အမည္မဲ့)၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒုကၡေပးေနက်ေနာက္တစ္ေယာက္ ကိုလင္းဦး(စိတ္ပညာ)၊ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္လို ဘာမွမဟုတ္တဲ့ေကာင္ကုိ မွားယြင္းေမးျမန္းမိတဲ့ မစိုး(ကံေကာင္းသူ)၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ. အျမဲတမ္းတိုင္တိုင္ပင္ပင္ေလး လုပ္ျဖစ္တဲ့ ညီေလး ေလတံခြန္ တို.ရဲ့ ၀ါသနာေလးေတြကုိလညး္ သိခ်င္လုိ. ေရးေပးၾကပါဦးလုိ….။