ျမန္မာေခာတ္ေပၚမိသားစု (၂)

ျပိဳကြဲသြားတဲ့ ေခတ္ေပၚမိသားစုဘ၀ကို ေဖာ္ျပနိုင္တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကေတ့ာ မုိးေ၀းရဲ့ “ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာပါပဲ။ ကဗ်ာဟာ ၀ါက်င့္က်င့္နဲ. မွုန္၀ါးေနတဲ့ အျဖဴ၊အမဲ မိသားစု ဓါတ္ပံုေလး တစ္ပံုလိုျဖစ္ေနတယ္။ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျပန္ၾကည့္ဖို. ဆိုလို. ငါ့ေခါင္းအံုးေအာက္ က စာေဟာင္းထဲမွာ ကမ္းပါးေနာက္မွာ က်န္ခဲ့တာက ငါတို.ရဲ့ ေနာက္တစ္ေန. ငါတို.ရဲ့ ဘယ္မွာမွန္း မသိေသးတာ ေနာက္ထပ္ ေပၚလာမယ့္ သဲေသာင္ အိပ္လို. မေပ်ာ္တိုင္း ထထၾကည့္ၾကတဲ့ ငါတို.ရဲ့ ေမာင္နွမမ်ား ငါတို. အေမ စိုက္ခဲ့တဲ့ သရက္ပင္ ငါတို.နဲ. အတူေမ်ာပါခဲ့ရတဲ့ သရက္သီးေမ်ာ ေရစီးက တအားသန္တယ္ ငါတို. ျပန္မလာၾကေတ့ာဘူး။ မိုးေ၀း ကဗ်ာထဲမွာ ျပိဳက်ေနတဲ့ ကမ္းပါးေတြ၊ ေရစီးထဲမွာ ေမ်ာပါေနတဲ့ ဘ၀နဲ. အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျမင္ရတယ္။ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ မွတ္ဥာဏ္နဲ. ဖြဲ.စည္းထားတဲ့ကဗ်ာရဲ့ tone ဟာ “အတိတ္ကို လြမ္းဆြတ္ျခင္း “ကို နွိုးဆြေပးတယ္။ ကဗ်ာထဲက မိသားစုတစ္စု “ျပိဳကြဲျခင္း” ဟာ အေနွးရိုက္ကြက္တစ္ခုကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျဖစ္ေပၚလာတယ္။ အဲဒီ တေျမ့ေျမ့ ျပိဳကြဲမွုဟာ ေနာက္ဆံုးစာေၾကာင္းေတြမွာ မွ ရုတ္တရက္ “ျပင္းထန္” လာျပီး အျဖစ္အပ်က္ဟာ မူလအေျခအေနဆီ ျပန္မေရာက္နိုင္ေတ့ာတာကို ေတြ.ရတယ္။ ကဗ်ာဟာ စာဖတ္သူရဲ့ နွလံုးသားကုိ အေ၀းဆံုးေနရာဆီ ေခၚသြားျပီး အဲဒီေနရာမွာပဲ ထားပစ္ခဲ့တာကို ေတြ.ရတယ္။ ေခတ္ရဲ့ “ကစဥ့္ကလ်ား ျဖစ္ေနတဲ့ စိတၱဇ” နဲ. ေခတ္ေပၚမိသားစုရဲ့ “မတည္ျငိမ္မွု” ကို စိုင္း၀င္းျမင့္ ရဲ့ “အေရးအသားတစ္ခု” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာမွာ ေတြ.နိုင္တယ္။ အေရးအသားတစ္ခု ၀င္ရိုးစြန္း တူလို. တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ တြန္းကန္ၾကတယ္ ကၽြန္ေတာ္တို. ညီအစ္ကို ေမာင္နွမေတြ။ အေဖဟာ အေရာင္သန္းေနတဲ့ သတၱဳ ကက္ဆတ္ကို အက်ယ္ၾကီးဖြင့္တယ္ လက္ေမာင္းမွာ ေဆးမင္ေၾကာင္ အ၀ိုင္းအ၀ိုင္းေတြနဲ. အဆုတ္တစ္ျခမ္း မေကာင္းေတ့ာဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို. အမွားအယြင္းတစ္ခုခု လုပ္မိတာနဲ. အေမဟာ အိမ္ေပၚက နွင္ခ်ေတ့ာတာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို.ကလည္း ေခသူမဟုတ္ ေရြ.တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို. ေခတ္စိတၱဇမ်ား ဆံပင္အရွည္ထားလိုက္ ကတံုးျဖစ္လိုက္ အိမ္ဟာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္လို ၀င္လိုက္ ထြက္လိုက္။ ။ စိုင္း၀င္းျမင့္ ကဗ်ာထဲက ေဆးမင္ေၾကာင္ အ၀ိုင္းအ၀ိုင္းေတြ၊ တိုလိုက္ရွည္လိုက္ ဆံပင္ေတြဟာ ေခတ္ေပၚလူ.အဖြဲ.အစည္းရဲ့ “ဟစ္စတိုးရီးယား”ကို ညႊန္းဆိုနိုင္တဲ့ နမိတ္ပံုေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ စိုင္း၀င္းျမင့္ရဲ့ ေနာက္ထပ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ ျဖစ္တဲ့ “မိသားစု” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာမွာေတ့ာ ကဗ်ာဆရာရဲ့ အျပစ္ခံစားရတဲ့စိတ္ လိပ္ျပာမသန္.ျခင္းနဲ. ေခတ္ေပၚမိသားစုရဲ့ ရုန္းကန္ရွင္သန္ရမွုကို ေတြ.ျမင္ရတယ္။ မိသားစု မိသားစု ဆိုတာ တစ္ေယာက္ ေရွ.ေရာက္ဖို. တစ္ေယာက္ ေနာက္ဆုတ္ရတယ္ သစ္ကိုင္း တစ္ကိုင္း တိုးထြက္ဖို. သစ္ကိုင္း တစ္ကိုင္း အခုတ္ခံရတယ္ မိသားစု သီခ်င္းဟာ အတက္အဆင္းရွိတယ္ သံစံုျမည္တယ္။ မိသားစုဆိုတာ လူ ေျခာက္ေယာက္ရွိ လူ ေျခာက္ေယာက္ လက္ဆယ္ေခ်ာင္းရွိ လက္ဆယ္ေခ်ာင္း ေခတ္က ေတာင္းဆိုတဲ့အတိုင္း လွုပ္ရွားရတယ္ အိမ္ရွိ လူအကုန္။ မိသားစုဆိုတာ ရွင္သန္ဖို.အတြက္ အဆက္မျပတ္ တိုက္ပြဲ၀င္ရတယ္ ရန္ကုန္ဟာ စစ္ေျမျပင္။ လဲက်သြားတဲ့ ငါ့ အေဖေနရာကို ငါ့ ညီေလး၀င္ခဲ့တယ္ ယိုင္နဲ.သြားတဲ့ ငါ့ အေမေနရာကို ငါ့ ညီမေလး၀င္ခဲ့တယ္ မိသားစုကို ငါမျမင္ခဲ့ဘူး ငါ့ အေတြးအေခၚက သားသမီးဆိုတာ သီးျခားရွင္သန္ရတဲ့ ဘ၀တစ္ခု။ ငါဟာ လမ္းေပၚမွာ ၾကီးျပင္းခဲ့လို. လမ္းနဲ. ေသြးသားေတာ္စပ္တယ္လို. ထင္တယ္။ ငါ့မိသားစုမွာ ငါဟာ မလင္းတဲ့မီး ငါ့မိသားစုမွာ ငါဟာ မလံုျခံဳတဲ့ ထရံ ငါ့ၾကိဳးကို တီးခတ္လိုက္တိုင္း သံေၾကာင္ထြက္တယ္ ငါ့ မိသားစုမွာ မိုးယုိေပါက္ေလး တစ္ေပါက္ရွိေနတယ္ဆိုလည္း ငါပဲျဖစ္မွာ ငါ့မိသားမွ ၾကမ္းခင္းတစ္ခ်ပ္ က်ိဳးပဲ့ေနတယ္ဆိုလည္း ငါပဲျဖစ္မွာ မေအာင္ျမင္တဲ့ ေဘာလံုးအသင္းဟာ ငါ့မိသားစုပဲ မ၀င္တဲ့ ဂိုးေတြကို ငါသြင္းခဲ့တာ။ ။ စိုင္း၀င္းျမင့္ ေမာ္ဒန္မိသားစုရဲ့ မိသားစု၀င္ေတြမွာ လိပ္ျပာမသန္.စိတ္နဲ. ကင္းတာ ဘယ္သူရွိသလဲ။ ေမာ္ဒန္လူသားဟာ သူ.ကုိယ္သူ မျဖည့္ဆည္းနိုင္ဘူး။ သူ.မိသားစုကို သူ မျဖည့္ဆည္းနိုင္ဘူး။ တစ္ေန.တာ ရွင္သန္မွုဟာ တိုက္ပြဲျဖစ္တယ္။ ကဗ်ာဆရာေျပာသလို ရန္ကုန္ဟာ စစ္ေျမျပင္ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ.အားလံုးေရွ.ကို ခ်ီတက္ေနတယ္။ ေဘးမွာ ဒဏ္ရာရေနတဲ့ သူေတြ၊ ေသဆံုးေနတဲ့သူေတြ။ မတက္နိုင္ဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္တို.ေရွ.ကို ဆက္လက္ခ်ီတက္ေနတယ္။ ေရွ.မွာ ဘာရွိသလဲ ။ မသိ။ ဘယ္သူမွ မသိ။ ဒီကဗ်ာဟာ ေခတ္ေပၚမိသားစုဘ၀ကို အကဲခတ္နိုင္ဖို. နမူနာ ထုတ္ျပထားတဲ့ ကဗ်ာအခ်ိဳ.ပါပဲ။ တျခား ကဗ်ာဆရာေတြရဲ့ မိသားစု ကဗ်ာေတြလည္း အမ်ားၾကီးရွိဦးမွာပါ။ အဲဒီကဗ်ာေတြကို ဖတ္ရတာဟာ မိသားစု ဓါတ္ပံုအယ္ဘမ္ေတြကို လွည့္ၾကည့္ေနရသလိုပါပဲ။ အဲဒီ ဓါတ္ပံုေတြကို ပံုၾကီးခ်ဲ့လိုက္ရင္ ေမာ္ဒန္လူ.အဖြဲ.အစည္းရဲ့ ပံုသဏာန္ကို ထင္ထင္ရွားရွား မဟုတ္ေတာင္ ခပ္ေရးေရးေတ့ာ ေတြ.ျမင္နိုင္မယ္လို. ယူဆမိပါတယ္။ P.S >>>> ဆရာေအာင္ခင္ျမင့္ဧ။္ တိမ္လႊာမို.မို.လြင္မွသည္ ပို.စ္ေမာ္ဒန္အနုပညာဆီသို. စာအုပ္မွ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္အား တင္ျပျခင္းျဖစ္ပါေၾကာင္း

သာဓကေတြ ၊ ဥပမာေတြ၊ ရွင္သန္မွုမ်ား အေၾကာင္း

"ေဆးလိပ္ေတြ ေသာက္ေနတုန္းပဲလားဟင္ "

"အင္း ၊ တစ္ခါတစ္ေလပါ "

"မေသာက္ပါနဲ.ေတ့ာလားဟင္ "

"မရဘူး၊ အစ္ကို နွုတ္ခမ္းေတြက တပ္မက္ဖြယ္ရာ တစ္ခုခုကို အျမဲရွာေနမိတယ္၊ အစ္ကိုနွုတ္ခမ္းေတြရဲ့

  တပ္မက္မွုမွာ ေဆးလိပ္က ထိပ္ဆံုးကပါတယ္။ "

"ဟင္၊ အျခားတစ္ခုခုနဲ. အစားထိုးၾကည့္ပါလား၊ အစ္ကို လုပ္နိုင္မွာပါ။"

"အင္း၊ လုပ္နိင္ပါတယ္၊ အစ္ကိုနွုတ္ခမ္းေတြကို မင္းနွုတ္ခမ္းေတြနဲ. ထိကပ္ထားတာမ်ိဳးေပါ့ "

 

ခ်ာတိတ္ေတြ ၊ အတိေတြမွာ ခ်ာေနပံုမ်ား ၊ အထိတ္တလန္.ေတြ ရွာၾကရင္း၊ ထိတ္လန္.စရာေတြ ရွာရင္း ၊ လ်ွာရင္း  

                                                                                                   ျမတ္ဖို.ေတ့ာ တီဗီဖြင့္ပါ။

အတြဲေတြ အတြဲေတြ ၾကည့္ရင္း ခုန္ရင္း ၊ ရင္ခုန္ၾကည့္ရင္း ၊ ဒီေန. အပူးလားပဲ

လူေတြ ေျပာေနလိုက္ၾကတာ ေျပာေနလိုက္ၾကတာမ်ား ပံုပ်က္ ပန္း ပ်က္၊ ပန္း ကပ္ဦးမလား ဗ်ာ၊ ေဟ့ေကာင္ စကားကို ကပ္ မေျပာနဲ. ၊ ေအာ္ ကပ္ဖားယပ္ဖား ေျပာတက္ပါဘူးဗ်ာ ၊ဘူးတစ္လံုးေဆာင္ အိုေတာင္ မဆင္းရဲဆိုတိုင္း စြတ္ မလုပ္နဲ.၊ ေအာ...လုပ္ဇာတ္ခင္းတာမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ၊ စကားပန္းခင္းထဲမွာမ်ား လူေတြ ေျပာေနလိုက္ၾကတာ ေျပာေနလိုက္ၾကတာမ်ား ပံုပ်က္ ပန္းပ်က္......။

လက္သည္းအမဲေတြ ဆိုးထားျပန္ျပီ၊ အက်ီၤအမဲေတြ ၀တ္ထားျပန္ျပီ၊ မ်က္လံုးအမဲေတြ ဆြဲထားျပန္ျပီ

ျပန္ဖ်က္....

ဟင့္အင္း၊ မဲနက္ေတာက္ေျပာင္ထင္ရွားျခင္းမ်ားသည္ နွစ္သက္ဖြယ္ေကာင္းသည္။

ဆူသည္...ဆူသည္...သိပ္ဆူသည္၊ နားထဲတြင္ ဆူညံလာသည္နွင့္ မ်က္ရည္မ်ား ေ၀့တက္လာသည္။

ဆူလြယ္နပ္လြယ္ အေတြးအေခၚမ်ားၾကားတြင္ ၀ိရိယနွင့္ ျဖစ္ေသာ မ်က္ရည္မ်ား ေ၀့တက္လာသည္။

စိတ္ကေဆာင္ေနတယ္၊ ေအာင္ျပီေပါ့ ၊ ဒီစိတ္က ဟန္ေဆာင္ေနတယ္၊ မလံုမလဲနဲ. ျပန္မၾကည့္နဲ.

လုပ္ေလ၊ လုပ္ေပါ့

ခင္ဗ်ား စိတ္အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ အခြန္ေဆာင္ခဲ့ျပီးသား

ျငင္း (ညွင္း) ဦးမလို.လား

လက္ဖ၀ါးျခင္း ယွက္၊ ရင္ဖက္ျခင္း အပ္၊ ခံယူခ်က္ျခင္း ေတ့၊ ရင္ခုန္သံခ်င္း တူ၊ ေမတာဓါတ္ေတြ ယူ

ျပီးရင္ေတ့ာ ေက်ာခိုင္း

ခင္ဗ်ားနဲ. ကြၽန္ေတာ္ ပညာခ်င္းျပိဳင္ၾကရေအာင္

ေသာက္ေရခြက္မ်ား လမ္းေလ်ွာက္ထြက္လာသည္။

ေ၀ၚကီေတာ္ကီမ်ား မုတ္ဆိတ္ရိတ္ဓါးျဖင့္ လွီးျဖတ္ခံရျပီးသည္ေနာက္တြင္

ေသာက္ေရခြက္မ်ား မီးေမာင္းထုိးျပၾကသည္။

 

"ရွင္၊ ဒါဆို သမီးနွုတ္ခမ္းေတြက အစ္ကိုေဆးလိပ္ျပတ္ဖို. ကူညီနိုင္တာေပါ့ေနာ္ "

"အင္း"

 

 

 

 

ျမန္မာေခာတ္ေပၚမိသားစု (၁)

ကၽြန္ေတာ္ေျပာလုိတဲ့ 'ျမန္မာေခာတ္ေပၚမိသားစု' ဆိုတာဟာ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္အျပီးမွာ ေပၚေပါက္လာတဲ့ မိသားစုဘ၀၊ ပံုသဏာန္ေတြကို ေယဘုယ်ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ေမာ္ဒန္မိသားစုဘ၀ကို မေလ့လာခင္မွာ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ လူေနမွုဘ၀ကို အရင္အေျခခံၾကည့္ဖို. လုိပါတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မွာ မိသားစုအမ်ားစုဟာ လူလတ္တန္းစား အလုပ္သမားေတြနဲ. ဖြဲ.စည္းထားတဲ့ ဆင္တူမိသားစု ျဖစ္တယ္။ မိသားစုတစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္သူဦးေရ မ်ားျပားလာတယ္။ စာေရးစာခ်ီအလုပ္ေတြ မ်ားျပားလာတယ္။ ေက်းလက္လူ.အဖြဲ.အစည္းဟာ အက္သံေပးလာခဲ့တယ္။ ေက်းလက္က လူဟာ လယ္ကြင္းထဲမွာ ႏြားကိုထားခဲ့ျပီး ျမိဳ.တက္လာတယ္။ ျမိဳ.ေရာက္ေတ့ာ လယ္ကြင္းထဲက ႏြားလို ေငါင္စင္းစင္းၾကီး ျဖစ္ရျပန္တယ္။ျမိဳ.မွာ အရက္ရွိတယ္ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒ ရွိတယ္။ အေပါစား မိန္းမေတြရွိတယ္။ က်ပန္းအလုပ္ေတြရွိတယ္။ ဒီလုိနဲ. ေက်းလက္မွာ မိသားစု၀င္ ေလ်ာ့ေလ်ာ့လာခဲ့တယ္။ ျမိဳ.ေရာက္တဲ့သူဟာ ျပန္လမ္းမရွိတဲ့ အရပ္ကိုေရာက္သြားသလို မိသားစုဆီ ျပန္မလာနိုင္ေတ့ာဘူး ျမိဳ.ဟာ တေစၧေတြကို ေမြးျမဴထားသလိုမ်ိဳး လူေတြကို ေမြးျမဴထားတယ္။ လူေတြဟာ ျမိဳ.ျပရဲ့ စားၾကြင္းစားက်န္ေတြကို စားေသာက္ရင္း မကၽြတ္မလြတ္နိုင္တဲ့ တေစၧေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ ျမိဳ.ျပလူအဖြဲ.အစည္းဟာ အထီးက်န္ ၀ိညာဥ္ေတြနဲ. ဖြဲ.စည္းထားတဲ့ အရပ္ျဖစ္လာတယ္။ ဒီလုိနဲ. ျမိဳ.ေရာက္တဲ့ သူေတြဟာ ေတာကို မျပန္ၾကေတ့ာဘူး။ ေတာက မိခင္ေတြဟာ ေနညိဳခ်ိန္ ျပန္မလာေတ့ာတဲ့သားကုိ ေမ်ွာ္ေနၾကတဲ့ ေၾကကြဲဖြယ္ မိန္းမအိုၾကီးေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ အက္ေနတဲ့ ေက်းလက္ လူ.အဖြဲ.အစည္းဟာ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ အျပီးမွာေတ့ာ ျပိဳကြဲသြားခဲ့ပါတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္လြန္ ဟင္းလင္းျပင္(Post-socialist void) ဟာ ၀ဲကယက္တစ္ခုလုိမ်ိဳး လူေတြရဲ့ စိတ္၀ိညာဥ္၊ အစဥ္အလာေတြနဲ. တန္ဖိုးေတြကို စုပ္ယူပစ္လုိက္တယ္။ လူေတြဟာ (စိတ္ထဲမွာ ဟာလာဟင္းလင္း ျဖစ္ျပီး) ေဟာင္းေလာင္းၾကီး ျဖစ္ကုန္တယ္။ ေက်းလက္ဆက္တင္ကားကို ဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္ၾကတယ္။ နီယြန္မီးေတြ လင္းလာတယ္ ။ တိုက္အျမင့္ၾကီးေတြ မွိုပြင့္ေတြလို ရုတ္ခ်ည္းေပၚထြက္လာတယ္။ ျမိဳ.ရဲ့ အဆင္တန္ဆာျဖစ္တဲ့ မိန္းမပ်က္ေတြနဲ. ခိုေတြေရာက္ရွိလာခဲ့တယ္။ 'မိသားစု ဘ၀' ဟာ ကစဥ္.ကလ်ား ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ.ပဲ ေမာ္ဒန္မ မိသားစုဘ၀၊ ေမာ္ဒန္လူေနမွုဘ၀ဟာ တစစ အျမစ္တြယ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို.ဟာ ေခတ္နဲ. ျငင္းခုန္လု.ိ မရ။ ေခတ္နဲ. ျငင္းခုန္ရတာဟာ တေစၧေကာင္နဲ. ျငင္းခုန္ရသလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို.ဟာ အရွိတရား နဲ. ျငင္းခုန္လို.မရ။ အရွိတရားနဲ. ျငင္းခုန္တာဟာ ေက်ာင္ေတာင္ၾကီးနဲ. ျငင္းခုန္ရသလိုပဲ။ ဒီလိုနဲ.ပဲ 'မိသားစု' ဆိုတာရဲ့ အဓိပါယ္ကို ဖမ္းဆုပ္ဖို. ခက္ခဲလာခဲ့ေတ့ာတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ နိဂံုးခ်ဳပ္ခ်ိန္မွာ ျမိဳ.ျပလူေနမွု ဘ၀ပံုစံထဲ စီး၀င္ ေရြ.လ်ားလာခဲ့တဲ့ မိသားစုတစ္ခုကို ေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ့ 'ရပ္ကြက္' ဆိုတဲ့ ကဗ်ာထဲမွာ ေတြ.ျမင္နိုင္တယ္။ ရပ္ကြက္ အျပင္မွာ ေပ်ာ္စရာနည္းနည္း လြင္ျပင္ ဖုန္မွုန္.နဲ. ျမက္ေျခာက္ ပိုးေလာက္လန္း ထူျပစ္ စိတ္ညစ္ဖို.ေကာင္းတယ္။ ခိုလိုအိမ္ ပရိေဘာဂမ်ား အနွံ ဖရိုဖရဲအရာမ်ား ပြတြန္.ေသာ အခန္းရွည္ေမ်ာေမ်ာ ေလထဲမွာ သူတို.တစ္ေန.တာလံုး ေနထိုင္ၾကတယ္။ သူရယ္ သူ. ညီမသံုးေယာက္ရယ္ ခ်ာတိတ္ နွစ္ေကာင္ရယ္ မြန္းေလွာင္ေနၾကမွာပဲ။ ပြဲလမ္းရာသီရွိတဲ့ ရက္မ်ားဆို တစ္အိမ္သားလံုး အလည္ထြက္ၾကေပါ့။ အထီးတည္း တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ အခန္းမွာ က်န္ရစ္ခဲ့တာ သူနဲ. လမ္းမကို ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေငးေမ်ွာ္ေနတဲ့ သူ.ရဲ့ မ်က္လံုး လွလွတစ္စံု။ ေအာင္ခ်ိမ့္ ဇန္န၀ါရီ ၊ ၁၉၈၇ ေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ့ ဇတ္ေကာင္ (ေမာ္ဒန္လူသား) ဟာ အခန္းတစ္ခန္းထဲမွာ ပိတ္မိေနတာထက္ သူ.ရဲ့ အထီးက်န္ေနတဲ့ အဇၹဳတထဲမွာ ပိတ္မိေနတာျဖစ္တယ္။ ကဗ်ာရဲ့ အဆံုးက မ်က္လံုးနွစ္လံုးဟာ ကဗ်ာထဲကို ေခ်ာင္းၾကည့္ဖုိ. ဖြင့္ေပးထားတဲ့ ျပတင္းေပါက္ နွစ္ေပါက္ပါပဲ။ အဲဒီကေန ေခ်ာင္းၾကည့္ရင္ ဇာတ္ေကာင္ရဲ့ ဟာလာဟင္းလင္း ခံစားမွုနဲ. ကင္းကြာျခင္း ခံစားမွု (Sense of alienation) ကို ေတြ.ရမွာ ျဖစ္တယ္။ ကင္းကြာျခင္းဟာ ေမာ္ဒန္အနုပညာရဲ့ အေရးပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ရပ္ပဲျဖစ္တယ္။ ကဖ္ကာ (Kafka)ရဲ့ metamorphosis ထဲမွာ အဲဒီအေၾကာင္းအရာကိုပဲ သေကၤတျပဳ ေရးဖြဲ.ထားတာ ေတြ.ျမင္နိုင္တယ္။ မိသားစု၊ ပတ္၀န္းက်င္နဲ. အဆက္အသြယ္ မလုပ္နိုင္တဲ့ အင္းဆက္ပိုးေကာင္ၾကီး အသြင္ေျပာင္းသြားတဲ့ ကဖ္ကာဇာတ္ေကာင္ရဲ့ အျဖစ္ကေတ့ာ ပိုျပီး အဓိပါယ္ ကင္းမဲ့တာေပါ့ေလ။ 'ရပ္ကြက္' ကဗ်ာ ေရးဖြဲ.ျပီးေနာက္ (၁၀)နွစ္ အၾကာမွာေရးဖြဲ.ခဲ့တဲ့ ေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ့ လမ္း ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကေတ့ာ အႏရယ္ေတြ ျပြမ္းတီးေနတဲ့ ေခာတ္ေပၚမိသားစု ဘ၀ရဲ့ ရွင္သန္မွုကို ထိတ္လန္.ဖြယ္ အေကာင္းဆံုးျပဆို နိုင္ခဲ့တယ္။ လမ္း မိသားစုမ်ား အခန္းကဏ ကမၻာဦး ပံုသဏာန္ တစ္ဦးျပန္အလာ တစ္ဦးေမ်ွာ္ၾက မီးဖိုၾက ငါတို.ေခာတ္မွာ ငါတို.ဟာ ခ်စ္ေမတၱာကို ယူလာနိုင္ခဲ့လို.လား အိမ္ျပန္လာၾကတယ္ ကားတစ္စင္း ေသေနေပါ့ ေညာင္ပင္ၾကီးရဲ့ ေအာက္မွာ မိုးက မတိတ္ေတ့ာဘူးလား ေဟာဒီ ေလာကမွာ ေအာင္ခ်ိမ့္ (1996၊ ဒီဇင္ဘာ ၊ ရနံသစ္) ေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ့ ကဗ်ာဟာ ကတ္(၂)ကတ္ ပဲပါတဲ့ အတိုဆံုး ရုပ္ရွင္ကားေလး တစ္ခုပါပဲ။ ကင္မရာဟာ မီးပံုေဘးက ကမၻာဦး မိသားစုကုိ ရိုက္ျပေနရင္းက ရုတ္တရက္ (ကတ္ေျပာင္း)သြားျပီး မုိးတဖြဲဖြဲ ရြာေနတဲ့အခ်ိန္ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ ေညာင္ပင္ၾကီး တစ္ပင္ကို (ဆုိုးဆိုးရြားရြား) ၀င္တိုက္ထားတဲ့ ကားတစ္စီးကို ျပတယ္။ ဒါပဲ ၊ ျမိဳ.ျပဟာ တည္းခိုသူေတြကို ၾကီးမားတဲ့ တန္ဖိုးေတြေတာင္းဆိုတက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို.ဟာ ျမိဳ.ျပကို ပိုက္ဆံ၊ အခ်စ္၊ အသက္စတဲ့ မတန္မဆတန္ဖိုးေတြ ေပးဆပ္ၾကရတယ္။ ကဗ်ာဟာ လူးလြန္.ေနတဲ့ မီးေတာက္ေတြ နဲ. စတင္ထားျပီး 'တစိမ့္စိမ့္ ရြာေနတဲ့မိုး'နဲ. အဆံုးသတ္ထားတယ္။ 'လူးလြန္.ေနတဲ့ မီးညြန္.' ေတြရဲ့ သေကၤတသေဘာဟာ မိသားစုရဲ့ ေတာက္ေလာင္ေနတဲ့ အပူမီး ဆိုရင္ မတိတ္နိုင္ပဲ တစိမ့္စိမ့္ ရြာခ်ေနတဲ့ မိုးစက္ေတြ ကေတ့ာ ေအးစက္တဲ့ (ရက္စက္တဲ့) ႕ကံၾကမၼာ တရားပဲ ျဖစ္ေပလိမ့္မယ္။ ဆက္ပါဦးမည္ P.S >>>> ဆရာေအာင္ခင္ျမင့္ဧ။္ တိမ္လႊာမို.မို.လြင္မွသည္ ပို.စ္ေမာ္ဒန္အနုပညာဆီသို. စာအုပ္မွ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္အား တင္ျပျခင္းျဖစ္ပါေၾကာင္း

ကၽြန္ေတာ္အိမ္ အေနာက္ခန္းက အရူး

ကၽြန္ေတာ္ေရ့ွမွာ အခန္းက်ဥ္းေလးတစ္ခုကို ျမင္ေနရပါတယ္။ အဲဒီအခန္းက်ဥ္းေလးဟာ အိမ္တစ္လံုးရဲ့ အရိပ္အာ၀ါသေအာက္မွာ ျငိမ္ျငိမ္ေလးရွိေနပါတယ္။ အခန္းေလးရဲ့ေထာင့္ စာအုပ္စင္ေဘးက ခုတင္ေပၚမွာ အရူးတစ္ေယာက္ ပန္းေရာင္နုနု ေစာင္တစ္ထည္ကိုျခံဳလို. အိပ္ေနတက္တယ္။ သူ.နာမည္ကို ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး။ သိစရာလည္း အေၾကာင္းမရွိသလို သိဖို.လည္း ခက္ပါလိမ့္မယ္။ သူက စကားသိပ္မေျပာသလို စကားထဲမွာ သူ.နာမည္ပါေအာင္ ေျပာဖို.က လူေကာင္းေတြ အဖို.ေတာင္ လြယ္တာမွတ္လို......ျပီးေတ့ာ သူ.စကားသံုးက သိပ္ျပီးတိုးလြန္းတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အထင္ေတ့ာ သူဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ကဏွာမျငိမ္ဘူး ထင္တယ္ဗ်ာ... သူဟာ အခန္းထဲက သူ.အိပ္ရာေပၚမွာ အိပ္ေနမယ္၊ ေနာက္ ေရထေသာက္မယ္ ၊ျပန္အိပ္မယ္...ေနာက္အိမ္သာထဲ အဓိပါယ္မဲ့ ၀င္ထိုင္ေနမယ္။ သူ.ကုိ အဲ့လို အျမဲတမ္းျမင္ေနရတာ တကယ့္ကို စိတ္ပ်က္စရာပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ သူ.ကုိအိပ္ရာေပၚမွာ စာအုပ္တစ္အုပ္ ဖတ္ေနတာ ျမင္ရရင္ေတ့ာ ဘာလို.လည္းမသိဘူး.... ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကိုေပ်ာ္တယ္...ကၽြန္ေတာ္အျမင္မွာေတ့ာ စာအုပ္ေတြနဲ. သူဟာ သိပ္လိုက္ဖတ္တာပဲ....သူစာဖတ္ေနတာကို ျမင္ရင္ခင္ဗ်ားတို. သူ.ကိုကၽြန္ေတာ္လို ခ်စ္မိမယ္ထင္တယ္... ကေလးေပါက္စေလး တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ဖို.ေကာင္းလိုက္တာဆိုျပီး ခ်စ္ၾကသလိုေပါ့....။ သူဟာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးလည္း ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ မေ၀ခြဲတက္ပါဘူး။ သူ.ရဲ့ လုပ္ေဆာင္ဖြယ္ အ၀၀ကို သူလုပ္ခ်င္တာေတြ အားလံုးကို သူ.အိပ္ရာေပၚမွာ သူလုပ္တက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အထင္ေတ့ာ သူဟာ ငပ်င္းေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္... ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္ကိုမွ ထြက္မသြားရဲတဲ့ လူေၾကာက္တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္နိုင္တယ္...သူဟာ လူေၾကာက္တစ္ေယာက္ ဟုတ္မဟုတ္ မေျပာတက္ေပမယ့္ အျပင္ကျပန္လာလို. သူ.အခန္းထဲ ေရာက္ရင္ အခ်ိဳ.ရက္ေတြဆို သူဟာ ေစာင္ျခံဳျပီး တိုးတုိးေလးငိုေနတက္တယ္....တစ္ခါတစ္ေလေတ့ာလည္း ခုတင္ေပၚကေန ေျခတစ္ဖက္ေအာက္ကိုခ်ျပီး သူျပံဳးေနတက္တယ္။ သူ.အျပံဳးကလည္း တကယ့္ကို တိုးတုိးေလးပါပဲ..နွုတ္ခမ္းေတြကို အနာတရျဖစ္ေစေလာက္ေအာင္ ဖိကိုက္ထားျပီး ျဖည္းျဖည္းေလး ျပံဳးတက္တယ္....သူျပံဳးတာကုိ အျခားလူေတြ ျမင္ေတြ.သြားမွာ စိုးရိမ္တဲ့ ဟန္မ်ိဳးနဲ.ေပါ့.... ဒါမွမဟုတ္ ျပံဳးလုိက္ရင္ သူမပီသမွာစိုးေနေလသလားပဲ....ကၽြန္ေတာ္နားလည္လိုက္တာကေတ့ာ သူဟာ အျပင္ေလာကမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမ်ွကို အခန္းထဲေရာက္မွ ခံစားပစ္တဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ေပါ့... အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ ပန္းေရာင္ျခံဳေစာင္နဲ. ခ်ာတိတ္ ရူးေနပါတယ္လုိ.။ အခုတစ္ေလာ ညအိပ္ရာ၀င္တိုင္း သူ.အတြက္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ တစ္ေယာက္တည္းေသာ အခန္းေဖာ္ သူ.... သူ. ဆီက ကၽြန္ေတာ္ ေဆးလိပ္နံရတယ္...သူ အိပ္ရာ၀င္ျပီးလို. သူ.ေဘးနား ကၽြန္ေတာ္၀င္လွဲလိုက္တိုင္း သူ.လက္ၾကားက ေဆးလိပ္နံရေနတက္ျပီ...။ သူအျပင္မွာ ေဆးလိပ္ေသာက္တက္ေနျပီ ထင္ရဲ့... ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးသေလာက္ ေဆးလိပ္ေသာက္ၾကတာ စိတ္ညစ္လို....ပ်င္းလို.တဲ့... အဲ့ဒီအတိုင္းသာဆို သူလည္း... အခန္းထဲမွာေတ့ာ သူ.ပံုစံဟာ စိတ္ဓါတ္က်ေနသလိုပဲ...တစ္ေယာက္တည္းရယ္... အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ အျပင္မွာေရာ သူတစ္ေယာက္တည္း စိတ္ညစ္ေနတာမ်ားလား...ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး ၊ သူ.ရဲ့ အျပင္က ကိစၥေတြကို ကၽြန္ေတာ္မွ မသိနိုင္တာ တစ္ရက္ သူအိပ္ရာေပၚမွာ စာေရးေနရင္း ရုတ္တရက္ အျပင္ကို ထထြက္သြားတယ္...စာအုပ္ကဖြင့္လ်ွက္သားေလး က်န္ခဲ့တယ္ ။ သူကအဲ့လို စာေတြေရးေနက်ဆိုေပမယ့္ ဘာေတြေရးေနမွန္း ဘာအတြက္ေရးေနမွန္း ကၽြန္ေတာ္မသိနိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီေန.ေတ့ာ သူဖြင့္လ်ွက္သား စာမ်က္နွာေလး ကၽြန္ေတာ္အေရာက္ ေျပးဖတ္ၾကည့္မိတယ္... ဒီေန. ေျခာက္လေလာက္မေတြ.တာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ. ငါေတြ.တယ္ သူတို.နဲ. လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္တယ္...ကန္ေပါင္သြားတယ္ အရမ္းေပ်ာ္ဖို.ေကာင္းတာပဲ..... သူတို.ေတ့ာ မသိဘူး ငါ့ေဘးမွာ လူေတြရွိေနေသးတယ္ ငါလူေတြေဘးမွာ ရွိေနေသးတယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္လို.မျပီးေသးခင္မွာပဲ သူျပန္၀င္လာတယ္ အခန္းထဲကို...စာကို ငံုဖတ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကို သူ၀င္တိုက္လိုက္တယ္... ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစလို. သူနဲ.တစ္သားတည္း ျဖစ္သြားတယ္ ဒီအခန္းေလးထဲမွာ..... အနက္ေရာင္ ဂစ္တာတစ္လံုး စိတ္လွုပ္ရွားမွုေတြ ေပးနိုင္တဲ့ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲ ေၾကာင္ကေလးတစ္ေကာင္ ထူးအိမ္သင္ရဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ေျခြခ်သိပ္ထည့္ထားဖို. ေဆးလိပ္ျပာခြက္ တစ္ခြက္ ေဖာ္ေ၀းရဲ့ ကဗ်ာအပိုင္းအစေတြ မရွိေနနိုင္တာ ေသခ်ာသလို အရူးတစ္ေယာက္ရဲ့ အခန္းထဲ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနခဲ့တာ ေသခ်ာခဲ့တယ္

ခရီးကျပန္ေရာက္ျပီးေနာက္ တစ္ရက္နွစ္ရက္

ေတာင္တန္းေတြကို ထားခဲ့တယ္ သံသယေတြနဲ. ေတာင္တန္းေတြေပၚ သံသယေတြနဲ.လမ္းေလ်ွာက္အိပ္စက္ ပါးစပ္ကေတ့ာ ေတာင္ၾကီးဖ၀ါးေအာက္လို. ေလ်ွာက္ေျပာ ငါတို.အိမ္မွာ သိပ္ဆူတယ္ မန္းေလးက လမ္းမေတြလိုပဲ အေဖအေမက ငါ့အတြက္ ဟြန္းေတြတီးတယ္ သူတို.အခ်င္းခ်င္း ဟြန္းသံေတြေပးတယ္ သိပ္ဆူတယ္ ဟြန္းသံေတြဟာ ဘာမွ အဓိပါယ္မရွိဘူး သိပ္ဆူတယ္ "မင္းငါတို. ေသမွာသိလိမ့္မယ္" "အာ. လီးတည္းမွပဲ ေသလိုက္ေပါ့ဗ်ာ ခင္ဗ်ားတို.ကို ေသခ်ာျမဳပ္ေပးမယ္" အဲ့လို အဲ့လို ေျပာျပီး ငါေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ဆက္အိပ္တယ္ ငါ့အခန္းထဲမွာ ငါဆက္ေနတယ္ ငါ့အခန္းကို ငါခ်စ္တယ္ နွစ္ရက္ ငါေရာက္တာ နွစ္ရက္ပဲရွိပါေသးလား လြန္ခဲ့တဲ့ေျခာက္လကုိ ငါလြမ္းတယ္ကြာ ငါ့အိမ္ငါျပန္ေရာက္တာ နွစ္ရက္ပဲရွိေသးပါလားေနာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ေျခာက္လကဗ်ာ မနက္မုိးလင္းတာနဲ. ခုနွစ္နာရီဆို အိမ္ကထြက္ အလုပ္သြား ညေနေျခာက္နာရီထိ အလုပ္ထဲမွာပဲ အားလံုးကိုေမ့ထား ေျခာက္နာရီထိုးျပီလား အလုပ္ကထြက္လာ အိမ္ျပန္ဖို. မျဖစ္နိုင္ေသးဘူး တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ.သြားေတြ. တစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္နဲ.သြားေတြ. ငါဒီအခ်ိန္အိမ္ျပန္လို. မျဖစ္ေသးဘူး တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ.ေတြ.ရင္ အနည္းဆံုး ကိုးနာရီထိေန ျပီးမွ အိမ္ကိုျပန္ အိမ္ေရာက္ ညဆယ္နာရီ ဆယ္တစ္နာရီပဲ ဘယ္သူနဲ.မွ စကားေျပာဖို. မလိုေတ့ာဘူး ငါဘာသာေအးေဆးအိပ္ယံုပဲ ျပီးျပီ အဲဒီေပ်ာ္စရာေန.ရက္ေတြက က်န္ခဲ့ျပီလား ခုေတ့ာ တစ္ေနကုန္အိမ္မွာ ငါမေနခ်င္တဲ့ေနရာ ေမာလိုက္တာေနာ္ ရန္ကုန္ျမိဳ.ကို ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာ ေအာင္ခင္ျမင့္ကို မုန္းတယ္ သူက ငါ့ကို စိုင္း၀င္းျမင့္ ကဗ်ာေတြနဲ. ျပိဳလဲက်ေအာင္လုပ္တယ္ ငါ့ရင္ဘက္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ိန္ရြယ္ ရုိက္ခတ္တယ္ ေနာက္ ငါလဲက်တယ္ ငါေသခါနီးမွာ ေဖာ္ေ၀းရဲ့ ေသတမ္းစာ (ကဗ်ာ) ကို ဖတ္ျပတယ္ ျပီးေတ့ာ ငါေသပစ္လိုက္တယ္ ေနမ်ိဳးရဲ့ ကၽြန္ေတာ္ညီမေလးကို ဖတ္ျပီး ငါကဘာလို.ငိုခ်င္တာလည္း စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ. ေမွာက္လ်ွက္ျပန္အိပ္ နာရီက မနက္ဆယ္နာရီတဲ့ ခရီးကျပန္ေရာက္တည္းက ငါေရခ်ိဳးခ်င္စိတ္မရွိေသးဘူး ေရလည္းမခ်ိဳးျဖစ္ေတ့ာဘူး