ခမ္းနားျခင္းမ်ားအေၾကာင္း

ငါ့ရဲ့မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္ေလာက္ၾကည့္ပါ…သံစဥ္..။ လင္းပမွုေတြ ျဖိဳးျဖိဳးဖ်က္ဖ်က္ ေတာက္ပဖို.ေတာ့ ေမ်ွာ္လင့္ပါရေစ……..။ ငါ့ရဲ့ နွလံုးသားကို ျမင္သာေအာင္ ၾကည့္ေပးပါဦး…။ ငါ့နွလံုးသားကေနတစ္ဆင့္ မင္းနွလံုးသားကေနတစ္ဆင့္ ငါတို…..ငါတို. နွစ္ေယာက္ရဲ့ အတိတ္ေတြအတြက္ မင္းတစ္ခ်က္ေလာက္ေတာ့ ျပံဳးျပေပးပါ သံစဥ္…။ ျမင္ေနရတဲ့ ေကာင္းကင္ျပာျပာၾကီးအတြက္.. ပံ်သန္းေနတဲ့ ငွက္ငယ္ေလးေတြအတြက္.. အင္းယားကန္ေရျပင္ကို ျဖတ္သန္းလာတဲ့ ေလနုေအးေလးေတြအတြက္.. အတူ ေလ်ွာက္လွမ္းဖူးတဲ့ ေျမနီလမ္းေလးအတြက္..တိုးတိုးျငင္သာ ထြက္ေပၚလာမယ့္ စကားလံုးအခ်ိဳ.အတြက္.. ငါ့ပခံုးထက္က လြယ္အိတ္ခပ္ရြယ္ရြယ္တစ္လံုး အတြက္.. ေနာက္ျပီး.. ငါ့ရဲ့မနက္ျဖန္ေတြအတြက္.. မင္းရဲ့ အျပံဳးတစ္ခ်က္နဲ. အသက္သြင္းေပးပါ.. သံစဥ္..။ ေလာကမွာ အလိုအပ္ဆံုးဟာ ဘာလည္းဆိုတာကို ငါေသခ်ာမသိခဲ့ေပမယ့္ မင္းရဲ့ အျပံဳးေတြကို ျမင္ေတြ.ခြင့္ရရင္ ငါမွာလိုအပ္တာ ဘာတစ္ခုမွ မရွိေတာ့လို.ပါ သံစဥ္..။ အျပံဳးေတြ အတြက္ အခ်ိဳျမဆံုး ေတးတစ္ပုဒ္မလိုပါဘူး.. ျငိမ္းခ်မ္းေရး အထိမ္းအမွတ္ အျပာနုေရာင္ေတြလည္း မလိုပါဘူး.. ခပ္ေတေတ စုတ္မြဲေနတဲ့ ခရီးေဆာင္အိတ္ထဲက ဆြဲထုတ္ေဖာ္ျပဖို.လည္း မလိုပါဘူး.. ပီကာဆိုရဲ့ စုတ္ခ်က္ေတြလည္း မျဖစ္နိုင္ပါဘူး.. မိုးေခါင္လို.တီးတဲ့ ဗံုသံကို တစ္၀ၾကီးနားေထာင္ေနလို.လည္း ျပီးေျမာက္သြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး..။ သံစဥ္……အျပံံဳးေတြအတြက္.. ငါလိုတဲ….့ အျပံဳးေတြအတြက္ လိုအပ္တာက မင္းရဲ့……မင္းရဲ့… ငါေျပာမျပတက္ိနိုင္တဲ့…့ငါ…..…ငါဘာမွန္းမသိတဲ့ ျဖဴစင္လြန္းတဲ့ အတက္ပညာတစ္ခ်ိဳ.ေပါ့..။ ေမွာ္မဆန္ဘူးဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္…….။မင္းကိုငါ ခ်စ္စကားေျပာခဲ့တဲ့တုန္းက မင္းမ်က္နွာမွာ ျဖစ္ေပၚသြားတဲ့ ရွက္ျပံဳးေလးေတြက အရမ္းလွလြန္းတယ္ကြာ..။ မင္းရဲ့ရွက္ျပံဳးေလးေတြ ယွက္ျဖာသြားတဲ့ အဲဒီညေနခင္းဟာ အသက္အ၀င္ဆံုး ညေနခင္း အျဖစ္ အခ်စ္နတ္ဘုရားတို.ရဲ့ ္ရာဇ၀င္မွာ ေရးထိုးမွတ္တမ္းတင္လိုက္ၾကတယ္…..ပန္းႏုေရာင္မင္ရည္က်ဲနဲ့ေပါ့…..။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ မင္းကို ငါျပန္ေျပာမိေတာ့ မင္းကမယံုသလိုနဲ. မင္းၾကိဳက္တဲ့မင္းသမီးေလးရဲ့ အျပံဳးနဲ. နွိုင္းယွဥ္ျပီး ေမးလိုက္ေတာ့ တကယ္ကို ငါ့မ်က္လံုးေတြျပာေ၀သြားခဲ့ရပါတယ္..။ ေကာင္းကင္ၾကီးေတာင္ အေရာင္ေတြ ျပယ္လြင့္သြားသလားမသိ…….။ဘယ္လိုမ်ား ေမးလုိက္တာလည္း.. သံစဥ္..။ငါ အမွန္အတိုင္းေျဖရရင္.. အဲဒီ မင္းသမီးေလးရဲ့ ရွက္ျပံဳးေလာက္ေတာ့ မင္းအျပံဳးက ဘယ္လွေနမလည္း.. သံစဥ္..။ ဒါေပမယ္..ဒါေပမယ္ေပါ့ကြာ…….အဲဒီမင္းသမီးေလးရဲ့ ရွက္ျပံဳးမွာ ေသာကေတြပါတယ္.. ဖံုးကြယ္ျခင္းေတြပါတယ္.. သံမဏိဆန္တဲ့ စက္ရုပ္အျပံဳးသာ ျဖစ္တယ္.. က်ီးကန္းတစ္ေကာင္ရဲ့ အျဖဴေရာင္ေတာင္ပံတစ္စံုလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္တယ္။ ခပ္ေ၀းေ၀းက လြင့္လာတဲ့ မသတီျခင္းေတြနဲ. ေဆးျခယ္ထားတဲ့ အျပံဳးတစ္စံုေပါ့..။ အဲဒီအျပံဳးမွာ ေငြသံေတြ တခၽြင္ခၽြင္နဲ. စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတယ္..။ အေသခ်ာဆံုးကေတာ့ မင္းၾကိဳက္တဲ့မင္းသမီးေလးရဲ့ အျပံဳးဟာ ဘယ္ေလာက္လွလွ ဘယ္ေသာအခါမွ အခ်စ္နတ္ဘုရားတို.ရဲ့ ရာဇ၀င္မွာ အေရးထုိးခံရလိမ့္မွာမဟုတ္ဘူး..။ ဘာလို.လည္း..။ ရာဇ၀င္မွာေရးထိုးနိုင္ေလာက္ေအာင္ သံစဥ္.. မင္းရဲ့ ရွက္ျပံဳးက ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားလြန္းပါတယ္။ က်င့္သားမရေသးတဲ့ နန္းေဆာင္တစ္ခုရဲ့ ျမင့္ျမတ္မွုမ်ိဳးေပါ့.. အရာရာကို မင္းက ထည့္သြင္းသတ္မွတ္နိုင္တဲ့ အျပံဳးေတြေပါ့………။မင္းရဲ့ အျပံဳးနဲ. ကံေကာတစ္ေတာလံုးလညး္ ေမႊးခဲ့တယ္.. ေတာင္က်စမ္းေတြလည္း ေအးခဲ့တယ္.. ဂီတသံေတြလည္း ပိုျပီးသာယာခဲ့တယ္.. ကဗ်ာေတြလည္း ခမ္းနားခဲ့တယ္.. ေနာက္ငါဆိုတဲ့ ေကာင္ကလည္း လူသားပို ဆန္လာခဲ့တယ္..။ အဲဒီေတာ့…….သံစဥ္ မင္းျပံဳးပါ..။ငါဘာမွန္းမသိတဲ့ မင္းရဲ့ ျဖဴစင္လြန္းတဲ့ အတက္ပညာအခ်ိဳ.ဆိုတာ ရင္ခုန္သံကို မဖံုးကြယ္တက္တဲ့ မင္းရဲ့စိတ္ထားေလး (လူသားဆန္ျခင္း) ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္..သံစဥ္..။မင္းရဲ့ အျပံဳးေတြဟာ ရိုးသားမွုနဲ.ေေပ်ာ္တက္တဲ့ အႏုပညာတစ္မ်ိဳးေပါ့။ သဘာ၀က ေပးတဲ့ရိုးသားမွုဆိုတာဟာ မင္းရဲ့ အျပံဳးေတြကို ရည္ညႊန္းတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ မင္းရဲ့ အျပံဳးေတြလွပေနရတဲ့ အဓိက အေၾကာင္းအရင္းျဖစ္တဲ့ ရင္ခုန္သံေတြနဲ. အတူမင္းျပံဳးပါ..။ မင္းရဲ့ ရင္ခုန္သံ အတက္အက်ေတြနဲ. အတူ ကမၻာမွာ အလွပဆံုး မင္းျပံဳးပါ..။ ရင္ခုန္သံေတြနဲ. အတူထြက္က်လာတဲ့ မင္းရဲ့ အျပံဳးေတြဟာ အခ်စ္နတ္ဘုရားေတြရဲ့ မွတ္ေက်ာက္မွာ အစစ္ေဆးခံျပီးျပီမို. ရဲရင့္စြာပဲ မင္းအျပံဳးေတြကို…………………..အလွတရားေတြအတြက္ ျဖန္.ခင္းလိုက္ပါေတာ့။ အဲဒီညေနရဲ့ ေတာင္ပံတစ္စံုဟာ ဟိုးေ၀းေ၀းကို ပ်ံသန္းသြားမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး….. ေမသံစဥ္။ လွပေသာအျပံဳး=ရင္ခုန္သံ

တမ္းတျခင္း

သရုပ္မွန္ကဗ်ာ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာ ဘာလုပ္ဖို. ဖတ္ရမွာလဲ ငါ. နွလံုးသားရဲ. ကဗ်ာပဲ ငါဖတ္မယ္။ မိုနာလီဇာ အျပံဳး ကိတ္၀င္းစလက္ မ်က္လံုး ဘာလုပ္ဖို. မက္ေမာရမွာလဲ မင္းရဲ.ဖြင္.ဟေနတဲ. ႏွုတ္ခမ္းေလးပဲ ငါမက္ေမာတယ္။ ရိုမီယို နဲ. ဂ်ဴးလီးယက္ ရွင္ေမြးလြန္းနဲ. မင္းနန္ဒ ဘာလုပ္ဖို. စိတ္၀င္စားရမွာလဲ မင္းနဲ.ငါရဲ. အေၾကာင္းကိုပဲ ငါစိတ္၀င္စားတယ္။ ေကာင္းကင္ရဲ. ၾကယ္တာရာ ျမရာပင္ရဲ. သစ္ရြက္ ဘာလုပ္ဖို. တမ္းတရမွာလဲ မင္းဆီက ခ်စ္စကားေတြကိုပဲ ငါတမ္းတတယ္။ ခ်စ္သူရယ္ ငါအလြတ္ရေနတဲ. ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ. ရြတ္ခြင္.ေပးပါ။ မင္းကိုငါခ်စ္တယ္။ ။

ေျမၾကီးေအာက္ကၾကယ္

စာမ်က္ႏွာ (၄) မကင္းေတာ့ဘူး။ နင့္ကို ငါအရမ္းေတြ႕ခ်င္တယ္။ ပ်င္းရိဖြယ္ ညေနေစာင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္မွုကို ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ျပန္ေရာက္လာျပီး စႏၵာရဲ႕ အမည္၊ ေနရပ္၊ လိပ္စာ အခ်က္အလက္ သိခြင့္ရခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းကို ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ ဒီတစ္ၾကိမ္ေတာ့ အရမ္းေက်းဇူးတင္သြားမိသည္။ သူစံုစမ္းေပးခဲ့ေသာ အခ်က္အလက္မွာ အနည္းငယ္သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္လို ေလာကၾကီးမွ ထြက္သြားရေတာ့မည့္ လူတစ္ေယာက္ အတြက္ လံုေလာက္ ေပျပီ။ ပိုပင္ပိုေနေသးသည္ဟု ေျပာႏိုင္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္က စႏၵာဆီက ဘာမွေမွ်ာ္လင့္ မထားပါ။ မေမွ်ာ္လင့္ရဲပါ။ မေမွ်ာ္လင့္၀ံ့ပါ။ မေမွ်ာ္လင့္ရက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္က စႏၵာမ်က္ႏွာေလးကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ေတာ့ ထပ္ျပီးျမင္ခ်င္မိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ညဖက္ အိပ္ယာ၀င္ေတာ့ အိပ္မက္ထဲမွာ စႏၵာမပါ၀င္ေစဖို႕ ကြ်န္ေတာ္တိတ္တိတ္ေလး ဆုုေတာင္းျပီး အိပ္ေပ်ာ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့ရသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ဆုေတာင္းတိုင္း တစ္ခါမွမျပည့္ခဲ့ဖူး။ ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ဆုမေတာင္း ျဖစ္သည္မွာ အေတာ္ၾကာျပီျဖစ္သည္။ ဒီတစ္ၾကိမ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲက ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ဆုေတာင္းလိုက္သည္။ ``အိပ္မက္ထဲမွာ စႏၵာမပါ၀င္ပါေစနဲ႕´´။ ဘာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ထိုသို႕ ဆုေတာင္းမိသလဲ။ စႏၵာကို တကယ္ပဲ အိပ္မက္ထဲမပါေစခ်င္လို႕လား။ အိပ္မက္ထဲ ပါေစခ်င္လို႕လား ကြ်န္ေတာ္မသိ။ ကံၾကမၼာရယ္ ဒီတစ္ၾကိမ္ေတာ့ . . . ကြ်န္ေတာ့္ထို ညကအိပ္မက္မက္ပါသည္။ အိပ္မက္ထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္ကံေကာင္းလား မေျပာတတ္။ အိပ္မက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္စႏၵာႏွင့္ ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ အိပ္မက္ထဲတြင္ အိပ္မက္မွန္း ကြ်န္ေတာ္မသိ ရစ္မူးေနခဲ့ရသည္။ ဒီအိပ္မက္အေၾကာင္း အျခားသူတစ္ေယာက္ကို ေျပာျပမိရင္ သူတို႕က ကြ်န္ေတာ့္ကို မင္းကံေကာင္းတယ္လို႕ ေျပာမွာေသခ်ာတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကံဆိုးေစတယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္စႏၵာကို တစ္ခါေတြ႕တယ္။ အနည္းဆံုးေနာက္တစ္ခါ ထပ္ေတြ႕ခ်င္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေလာကၾကီးကို ႏွုတ္မဆက္သြားရခင္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ႏွုတ္ဆက္ခြင့္ေတာင္ ရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ အခုအိပ္မက္ထဲမွာ ထပ္ေတြ႕တယ္။ ေနာက္တစ္ခါထပ္ေတြ႕ခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့ အိပ္မက္က လက္ေတြ႕မွ မဟုတ္တာ။ ကြ်န္ေတာ္လမ္းေပၚမွာ ေျခလွမ္းေတြ ဘယ္ႏွစ္လမ္း လွမ္းခဲ့ျပီးျပီလဲဆိုတာ ေရတြက္လို႕ မေရေပမယ့္။ ကြ်န္ေတာ့္ ေျခလမ္းေတြ တက္ၾကြေနတာကို ျမင္သူတိုင္းက ျငင္းၾကမယ္မထင္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ ပထမဆံုး ထားဖူးတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္အတြက္ ေလွ်ာက္လမ္းခဲ့တဲ့ ေျခေထာက္ေတြပဲ မတက္ၾကြပဲ ေနမလားလို႕ တစ္ေလာကလံုးကို ေအာ္ေျပာလိုက္ခ်င္ မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္သူနဲ႕မွ စကားမေျပာခ်င္ဘူး။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ႏွုတ္ခမ္းထဲမွာ ပီတိေတြပဲ ရွိေနမွာကို လူေတြမနာလို ျဖစ္ၾကဦးမယ္။ ဒီေန႕ ကြ်န္ေတာ္ ေဆးရံုကေန ခုိးထြက္လာတာ ျဖစ္ေပမယ့္။ မေလွ်ာက္တာ ၾကာျပီျဖစ္တဲ့ ဒီေျခလွမ္းေတြ ယုိင္မေနခဲ့ဘူး။ ပိုက္ဆံမကုိင္တာ ၾကာျပီျဖစ္လို႕ ပိုက္ဆံမပါပဲ စႏၵာအိမ္အေရာက္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့တယ္။ ညေနကေတာ့ တျဖည္းျဖည္း ေနလံုးကို ၀ါးျမိဳျပီး ေန႕ကို အသြင္ေျပာင္းဖို႕ ၾကိဳးစားေနတယ္။ ခဏေနရင္ လ ထြက္လာေတာ့မယ္။ ကြ်န္ေတာ္ မွတ္သားဖူးတာက လဆိုတာ လူေတြရဲ႕ ေတာင့္တခ်က္ေၾကာင့္ ထြက္ေပၚလာတဲ့အရာ၊ အဲဒါေၾကာင့္ သူ႕ကို ဆႏၵလို႕ ေခၚရာကေန စႏၵာဆိုျပီး ျဖစ္လာတာလို႕ အဘုိးက အိပ္ယာ၀င္ ပံုျပင္အျဖစ္ ေျပာျပဖူးတယ္။ အဘုိးေရ အခုကြ်န္ေတာ္ လနတ္သမီးေလးနဲ႕ ေတြ႕ဖိုးထြက္လာခဲ့မိျပီး။ ကြ်န္ေတာ့္ ဆႏၵေတြ ျပည့္၀မွာလားဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြက တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေပမယ့္ စႏၵာအိပ္ေရွ႕ေရာက္ေအာင္ ေခၚသြားႏိုင္တာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ စႏၵာတို႕ အိပ္ေရွ႕မလွမ္းမကမ္းက အုတ္ခံုေလးမွာ ထုိုင္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ မ်က္လံုးေတြကို စႏၵာရဲ႕ အရိပ္ကို ရွာေနမိတယ္။ ေတြ႕ပါရေစ စႏၵာရယ္။ စႏၵာ ကိုတမ္းတရင္း စႏၵာရဲ႕ပံုရိပ္ ေမွ်ာ္မွန္းလို႕ အနားမွာေတြ႕ရတဲ့ မီးေသြး ခဲနဲ႕ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး အလြမ္းေတြကို ခ်ေရးမိတယ္။ ပါးျပင္ေပၚက သနပ္ခါးေလးကို လြမ္းတယ္ စႏၵာရဲ႕ မ်က္ေတာင္ေကာ့ေကာ့ေလးကို ခ်စ္တယ္ ႏွုတ္ခမ္းေပၚက ႏွုတ္ခမ္း နီစိုေလးကို လြမ္းတယ္ စႏၵာရဲ႕ မ်က္လံုး၀ုိင္း၀ုိင္းေလးကို ခ်စ္တယ္ နင္ရဲ႕ပံုရိပ္ေလးက အရမ္းလွတာပဲ။ ခဏေလး ေတြ႕ခဲ့ရတာေတာင္ ငါတစ္သက္လံုး စြဲထင္က်န္ေနတာ နင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာလွလွေလးေပါ့။ စႏၵာရယ္ ေတြ႕ခ်င္လြန္းလြန္းလို႕ အေတြးပံုရိပ္ေတြ စိုးမိုးေနျပီ။ စာမ်က္ႏွာ (၅) တျဖည္းျဖည္းညက နက္လာေလေလ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ေလေအးေအးေလးေတြ တိုက္လာျပီး တျဖည္းျဖည္းခ်မ္းလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ၀တ္ေနက် ဂ်ာကင္အကၤ ီ်ပါမလာဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ေျခဖ်ား လက္ဖ်ားေတြ ေအးလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ခ်မ္းျပီးစိမ့္တက္လာတယ္။ ကြွ်န္ေတာ့္ ႏွလံုးသားကေတာ့ ေႏြးေထြးလွ်က္ပါ။ ဘာလိုလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ စႏၵာကို အိမ္ေရွ႕ေရာက္တာ ငါးနာရီ၊ ေျခာက္နာရီေလာက္ ရွိျပီထင္တယ္။ ခု သန္းေခါင္ယံ ၾကက္တြန္သံ တစ္ခ်က္ၾကားလိုက္ရတယ္။ အခုထိ စႏၵာနဲ႕ မေတြ႕ရေသးဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ အုတ္ခုံမွာ ထိုင္ရတာ ေညာင္းလာတာနဲ႕ ခဏေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး စႏၵာတို႕ အိမ္ေရွ႕က ျမရာပင္ၾကီး ေအာက္ကို ေျပာင္းထိုင္မိတယ္။ ဒီေနရာက စႏၵာတို႕တိုက္ကို ပိုျပီးနီးနီးကပ္ကပ္ ျမင္ႏိုင္တယ္။ ျမရာပင္က သစ္ရြက္ေတြက တစ္ရြက္ျပီး တစ္ရြက္ ေၾကြေနတယ္။ ျမရာပင္ကို မွီျပီး ကြ်န္ေတာ္ ပန္ကာၾကီးကို သတိရေနမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ခုခ်ိန္မွာ စကားေျပာေဖာ္မရွိဘူးေလ။ ပန္ကာၾကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အေဖာ္ျပဳခဲ့ ေပးျပီျပီေလ။ လူ႕ဘ၀ရဲ႕ အႏွစ္သာရကို ခံစားခြင့္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ေပးခဲ့ျပီးျပီေလ။ ပန္ကာၾကီးေရ ေက်းဇူးပါဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ကုိ စႏၵာနဲ႕ ေတြ႕ခြင့္ေပးတာ။ ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ လမင္းၾကီးရဲ႕ အေဖာ္ျဖစ္တဲ့ ၾကယ္ေလးေတြက တလက္လက္ ေတာက္ပေနၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ၾကည့္ေနမိတယ္။ အဲဒီညက ၾကယ္တစ္ပြင့္မွ မေၾကြက်ခဲ့ဘူုး။ လနတ္သမီးေလးေရ မင္းအတြက္ အေဖာ္ေတြ မဆံုးရံွုးဘူးေပါ့ကြာ။ ငါ့အတြက္ ဆုေတာင္းျပည့္ဖို႕ ၾကယ္တစ္ပြင့္ေလာက္ ေၾကြက်ခဲ့ရင္ ငါအရမ္း၀မ္းနည္းမိမွာပါ။ စႏၵာနဲ႕ ပက္သက္လာရင္ စႏၵာရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မွုေတြ တစ္ခုမွမဆံုးရံွုး ေစခ်င္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ အရင္ကလိုသာ ကိုယ္ခံအား ေကာင္းေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒီတစ္ညလံုး ကြ်န္ေတာ္မအိပ္ပဲ စႏၵာကို အေတြးပံုရိပ္ ေဖာ္ျပီး တမ္းတေနခ်င္တယ္။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ပင္ပန္းလွျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ခဏေလာက္ေတာ့ အိပ္မွျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ အိပ္လို႕ျဖစ္ပါ့မလား။ အခုထိ စႏၵာနဲ႕ ေတြ႕ခြင့္မရေသးဘူးေလ။ ျပီးေတာ့ ကေလကေခ်တစ္ေယာက္လို ေျမျပင္ေပၚမွာ အိပ္ရမွာလား။ ကြ်န္ေတာ္ ပင္ပန္းလွျပီ။ ကြ်န္ေတာ္အိပ္ယာက ႏိုးလို႕မ်က္စိႏွစ္လံုး ဖြင့္တာနဲ႕ ျမင္ခ်င္တာ စႏၵာ မ်က္ႏွာေလးပါ။ တမ္းတလုိက္မိတယ္။ ေတြ႕ခြင့္ရပါေစ။ ကြ်န္ေတာ္ခဏေလာက္ အိပ္လိုက္ပါရေစ။ စာမ်က္ႏွာ (၆) ကြ်န္ေတာ္ အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္ခဲ့ရတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ေကာင္းကင္ကၾကယ္ေတြ တစ္လံုးျပီးတစ္လံုး တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေၾကြက်ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ စ်ာပနာအတြက္ ငုိေၾကြးေနတာတဲ့။ ျမရာပင္ေပၚက သစ္ရြက္ေတြ တစ္ဖြဲဖြဲ ကြ်န္ေတာ့္ ခႏ ၱာကိုယ္ေပၚ သက္ဆင္းေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ စ်ာပနာ အတြက္ ဖံုးလႊမ္းေပးတဲ့ ပန္းခင္းတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ အခုထိ စႏၵာနဲ႕ ေတြ႕ခြင့္မရေသးဘူး။ ေကာင္းကင္ကို ကြ်န္ေတာ္ အလန္႕တၾကားၾကည့္လိုက္မိတယ္။ လမင္းေရာ ရွိေနပါ့မလား။ လမင္းရဲ႕အနားမွာ ေတာက္ေတာက္ပပနဲ႕ ၾကယ္တစ္ပြင့္က မင္းကိုကိုယ္ရံေတာ္အလား ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတယ္။ အဲဒီၾကယ္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္၀ိညာဥ္ေပါ့။ စႏၵာကို ေစာင့္ေရွာက္္ခ်င္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ ၀ိညာဥ္ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ အာရံုထဲ ဆူညံညံသံေတြ ၾကားလိုက္ရေတာ့။ မနက္လင္းေနျပီလို႕ သိလိုက္ရတယ္။ ငွက္ကေလး ေတြရဲ႕ ေအာ္ျမည္သံေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ မ်က္လံုးႏွစ္ခုကို အသာေလးဖြင့္ ၾကည့္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အံၾသတၾကီး စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္၊ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ သနပ္ခါးေလး၊ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မ်က္ေတာင္ေလး၊ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ႏွုတ္ခမ္းေလး၊ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မ်က္၀န္းေလး၊ စႏၵာျဖစ္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဆႏၵ ျပည့္၀ခဲ့ရပါျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခ်က္ျပံဳးျပျပီး လွည့္္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အျပံဳးကို စႏၵာမျမင္ႏိုင္ပါ။ စႏၵာျမင္ေနရတာက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ----------------------။ ျပီးပါျပီ။

ေျမၾကီးေအာက္ကၾကယ္(၁)

ကြ်န္ေတာ္မ်က္လံုးကို ျဖည္းညင္းစြာဖြင့္လိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိေရွ႕မွာ ေကာင္းကင္ျပာႀကီး ရွိမေနဘူး။ စိမ္းလန္းတဲ့သစ္ပင္ရိပ္ေတြ ရွိမေနဘူး။ မ်က္ႏွာက်က္ေပၚက အေကာက္အထည္ျမင္ရျပီး ေသခဲ့ဖူးတဲ့ ျဖဴႏြမ္းႏြမ္း ပန္ကာတစ္ခု ကကြ်န္ေတာ့္ကို ဟားတိုက္ေနတယ္။ ဟုတ္တယ္ ဒီပန္ကာကလည္း မလည္တာၾကာျပီ ျဖစ္ေပမယ့္ ဒီေန႕ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား လည္ေနတယ္။ အဲဒီလို ပန္ကာလည္ ေနတာကိုက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဟားတိုက္ေနသလိုပဲ။ အရင္ကဆို ကြ်န္ေတာ္က ဒီပန္ကာ အေသၾကီးကို ၾကည့္ျပီး ၿပံဳးေနခဲ့တာ။ ကြ်န္ေတာ္ထင္ထားတာက ေဟာဒီတစ္ေလာကလံုးမွာ ခႏၱာကိုယ္ၾကီးကသာ တည္ရွိျပီး အရာရာေနတာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ ဒီပန္ကာပဲရွိမယ္လို႕ မွတ္တာ။ ခုေတာ့ဒီေကာင္က သူ႕ရဲ႕ရွင္သန္မွုအတြက္ သက္ေသျပေနျပီ။ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ပ်က္သြားမိတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ရွက္သြားမိတယ္။ ေလာကမွာ ရွင္လွ်က္နဲ႕ ေသေနတာ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ပန္ကာကေတာ့ လည္ရင္းလည္ရင္းနဲ႕ သူ႕တာ၀န္ကို ထမ္းေစာင္ေနတယ္။ တစ္ခ်က္ သူခပ္ျပင္းျပင္း ေလမ်ားတိုက္ သလားမသိ။ ကြ်န္ေတာ္ရင္ထဲေအးခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ထဲ တစ္ေလာကလံုးျငိမ္းခ်မ္းသြားတယ္ ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္ျပီ။ ပန္ကာၾကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဟားတိုက္ခ်င္လို႕ မဟုတ္ပဲ ကြ်န္ေတာ့္ကို လက္ေဆာင္ေပးခ်င္လို႕။ ကြ်န္ေတာ့္ကို သနားလို႕ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ပန္ကာၾကီးက ေပးတဲ့လက္ေဆာင္က လေလးတစ္စင္းဆို အံၾသၾကမလား။ သူမသည္ လေလးတစ္စင္းျဖစ္သည္။ လနတ္သမီးေလး တစ္ပါးျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ပန္ကာၾကီးက သူ၏ေလအားျဖင့္ ကမၻာေပၚက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ မ်ားဆြဲခ်ေပးလုိက္ေလသလား ကြ်န္ေတာ္မသိ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္သူမက ကြ်န္ေတာ့္ကို လတ္တေလာ ေအးျမမွုကို ျဖစ္ေစတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေလာကၾကီးေပၚအသက္ ရွင္ရသည္မွာ အဓိပၸါယ္မ်ားျဖင့္ ျပန္လည္ ျပည့္၀လာေပျပီ။ ပန္ကာၾကီးေရ ေက်းဇူးပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ရာသက္ပန္ အေဖာ္ေကာင္းပါပဲ။ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ္၏ေဘး ကုတင္မွ ကေလးေလး၏ အမလား အေဒၚလား။ တစ္ခုခုေတာ့ ပက္သက္မွု ရွိေပမည္။ သူမသည္ ထိုကေလးေလးဆီ လာျခင္းျဖစ္သည္။ သူမသည္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ျငိမ္းခ်မ္းမွုကို အျပည့္အ၀ ရရွိေစသည္။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သူမသည္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး နတ္သမီးေလးျဖစ္သည္။ သူမနာမည္ ဘယ္လိုေခၚသလဲ။ လနတ္သမီးေလး၏ နာမည္သည္ စႏၵာမွလြဲ၍ တစ္ျခားမျဖစ္ႏိုင္။ သူမကို ဘယ္သူေတြဘယ္လို ေခၚေခၚ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သူမ၏နာမည္သည္ စႏၵာျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွ နက္ရွိုင္းစြား ႏွလံုးသားထဲထိ ၾကားရေအာင္ ေအာ္ေခၚလိုက္မိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ဒီေဆးရံုကို ေရာက္ေနတာ ၾကာေနျပီျဖစ္ေသာ္လည္း (ေျခာက္လလား၊ တစ္ႏွစ္လား ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့) ထိုကေလးေလး ေဆးရံုကိုေရာက္သည္မွာ သံုးရက္ခန္႕သာ ရွိေသးေလသည္။ သို႕ေသာ္ စႏၵာ ကေလးဆီလာသည္ကို ကြ်န္ေတာ္တစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူး။ ယခုအၾကိမ္သည္ စႏၵာကို ဤေဆးရံုတြင္ ပထမဦးဆံုးေတြ႕ ဖူးျခင္းျဖစ္သည္။ စႏၵာေဆးရံုမစၥည္းေတြကို သိမ္းေနသည္ေတြ႕မွ ယေန႕ထိုကေလးေလး ေဆးရံုမွ ဆင္းရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာမမ်ား ေျပာေနသည္ကို ကြ်န္ေတာ္သတိရသြားသည္။ ဒါဆိုစႏၵာသည္ ေဆးရံုကိုလာတာ ထိုကေလးေလးကို ေဆးရံုမွ ေခၚသြားဖို႕ လာျခင္းျဖစ္ေနသည္။ ဒါဆိုသူတို႕ သြားၾကေတာ့မည္။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲတြင္ ဗေလာင္ဆူသြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေအးခ်မ္းမွုရသည္မွ မၾကာေသး။ ကြ်န္ေတာ္ကို ပူေလာင္ေစျပန္သည္။ တတ္လည္းတတ္ႏိုင္ပ စႏၵာရယ္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေရာက္လာသည္။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲ အေတာ္ၾကီးကို ေပ်ာ္သြားသည္။ စႏၵာႏွင့္ ကေလးေလးတို႕ျပန္လွ်င္ ဒီေကာင္ကို အေနာက္ကလိုက္သြားျပီး စံုစမ္းခိုင္းရမည္။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ နည္းနည္းေတာ့ အခက္အခဲရွိေနျပန္သည္။ ဒီေကာင္ကသူမ်ား အေၾကာင္းကိုစံုစမ္း ေပးေလ့မရွိ။ က်န္တာ ႀကိဳက္တာခိုင္း ကူညီေလ့ရွိသည္။ ဤသို႕မိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ ပက္သက္လွ်င္ ပို၍ပင္ ကူညီေလ့မရွိ။ သို႕ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ဓာတ္မက်။ ဒီေကာင္ကို ေျပာၾကည့္ရမည္။ ကြ်န္ေတာ္ဒီေကာင့္ကို စႏၵာေနာက္က လုိက္သြားခိုင္းျပီး စႏၵာတို႕အိမ္ကို စံုစမ္းခိုင္းေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ထင္သေလာက္ မခက္ခဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူစကားတစ္ခြန္းသာေမးသည္။ ``မင္းဘာလုပ္ဖို႕လဲကြ´´ ``ငါ့စိတ္ထဲတစ္မ်ိဳးၾကီးပဲကြ၊ အရမ္းသိခ်င္တယ္´´ ဒီေကာင္ခဏေတာ့ ေတြေ၀သြားသည္။ ကူညီရင္ေကာင္းမလား၊ မကူညီရင္ေကာင္းမလား၊ ဘယ္လို ျငင္းပယ္ရမလဲ စဥ္းစားေနသလား။ ေနာက္ဆံုးဒီေကာင္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုကူညီဖို႕ ဆံုးဖ်က္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဘ၀တြင္ေနာက္ဆံုး ကူညီရျခင္းဟု မွတ္ယူထားေပလမ့္မည္။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေကာက္ရိုးတစ္မွ်င္ အျဖစ္ကူညီျခင္းလား ကြ်န္ေတာ္မသိ။ စာမ်က္ႏွာ (၃) စႏၵာႏွင့္ ကေလးကို အထုတ္အပိုးမ်ားျဖင့္ ေဆးရံုမွထြက္ခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းလဲ စႏၵာေနာက္မွ လိုက္သြားေလသည္။ ကေလးေလးေရ မင္းကေတာ့ ကံေကာင္းတယ္ကြာ။ ဒီေဆးရံုမွာ မင္းတို႕လို ေရာက္လာျပီး ျပန္ထြက္သြားခြင့္ ရသူေတြရွိသလို၊ ျပန္ထြက္သြားခြင့္ မရွိသူေတြလဲ အမ်ားၾကီးပါ။ စိတ္မပါပဲ ေလာကၾကီးကို ႏွုတ္ဆက္သြား ရတဲ့သူေရာေပါ့။ က်ြန္ေတာ္ကေတာ့ ေလာကၾကီးကို ေက်ာခိုင္းသြားသူေတြရဲ႕ ေနာက္ကို အျမန္ဆံုး လုိက္သြားရမယ့္ လူတစ္ေယာက္ေပါ့။ ဒါေပမယ္။………… ဒါေပမယ့္။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို ကြ်န္ေတာ္ အေကာင္းဆံုးေလ့က်င့္ ထားခဲ့တာပါ။ ဒီေလာကၾကီးကို ႏွုတ္ဆက္ ထြက္ခြါသြားရခ်ိန္မွာ အဓိက အေရးၾကီးဆံုးက ေနာက္ေက်ာလံုဖို႕ပဲေလ။ အဲဒီအတြက္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘာသံေယာ ဇဥ္မွမရွိေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္ေတြ ေပးခဲ့ျပီးျပီေလ။ အခုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ႏွေမ်ာလိုက္တာဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ ေရွ႕ဆက္ခံစားမွု ဘယ္လိုေျပာင္းမယ္ဆိုတာကို ၾကိဳမသိပဲ မွားယြင္းေလက်င့္ မိျပီလား။ ဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို သံေယာဇဥ္ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းက ခပ္တင္းတင္းရစ္ဖြဲ႕လိုက္ျပီ။ အဲဒီၾကိဳးေလးက ဘယ္လိုပံုစံရွိတယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ဘ၀ ခဏတာေတြ႕ရခြင့္ေလးမွာ ေအးခ်မ္းမွု ေပးႏိုင္ခဲ.တဲ. လမင္းေလး စႏၵာငါမင္းကို အရမ္းေတြ႕ခ်င္တယ္ကြာ။