၁၉၈၉ရဲ့ ေဆာင္းတြင္းညတစ္ညမွာ
အေမ့မီးတြင္းထဲ ကၽြန္ေတာ္ေႏြးေထြးခဲ့တယ္။
ခဏငယ္ေပါင္းမ်ားစြာကို မစားသံုးတက္ေသးခင္မွာပဲ
အေမရဲ့ လံုခ်ည္စုတ္တစ္ထည္ကို ရင္မွာပိုက္လုိ.
မူလတန္းေက်ာင္းေလးထဲ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ခဲ့တယ္။
ဒီေန.ထိေတာ့ အေမလံုခ်ည္စုတ္ေလးရဲ့ အက္ေၾကာင္းေတြ
ျပန္ဖာေထးမေပးနိုင္ေသးတာလည္းကၽြ
န္ေတာ္ျဖစ္တယ္။
သံေယာဇဥ္ေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ရဲ့
ဆက္သြယ္မွုဧရိယာျပင္ပေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္က
အေဖဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ရာဇ၀င္ထဲ ကၽြန္ေတာ္ျပနသတ္လို.
ဒီေန.ထိေလ....ကၽြန္ေတာ္
ေန.စဥ္ရက္ဆက္ ေတာင့္တအိမ္မက္ေတြနဲ. အေဖကိုရွာေနျပန္တယ္။
ကဗ်ာအေတြးေတြနဲ. မုိးလင္းခဲ့တာေတာင္
ကၽြန္ေတာ္ကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္မေတြ.ခဲ့တဲ့ေကာင္ပါ။
အေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာကို အက္ေဆးဖြဲခဲ့ေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္
စာသားေတြေအာက္ ေခါင္းစဥ္ျပန္ထိုးထည့္ေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ဇာတ္ေပါင္းက
အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ေလာက္ေတာင္ မလွပခဲ့ဘူး။
forward mailတစ္ေစာင္ေလာက္ေတာင္ မေတာက္ေျပာင္ခဲ့ဘူး။
ရုုပ္ျဒပ္ေတြၾကားက ကၽြန္ေတာ္စိတ္ဓါတ္ေတြလည္း ပ်က္သုန္း
ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္အတုေတြနဲ. ျမိဳ.ေတာ္မွာ
လက္လႊတ္ခ်ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ပိုင္ဆိုင္မွုဆိုလို.
ဆိုင္းဘုတ္မတပ္ရေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္အခန္းက်ဥ္းေလး
ျပတင္းေပါက္ေတြကိုလည္း ပိတ္ထားေသးတယ္။၏
စိန္ေခၚမွု ရွုေမ်ွာ္ခင္းလြင္ျပင္က်ယ္ေတြေနာက္
ခရာမွုတ္သံတိုးတိုးသဲ့သဲ့ၾကားက တိုက္ပြဲမွာ
ကၽြန္ေတာ္ကိုသာ ကၽြန္ေတာ္ကိုးကြယ္တယ္။
လူမ်ိဳးဘာသာခြဲျခား လူေတြၾကားမွာ
ကၽြန္ေတာ္က လူမ်ိဳးခြဲျခားသူတို.နဲ. လူမ်ိဳးျခားျဖစ္သြားေစတယ္။
ျခားနားျခင္းေတြၾကားက ကၽြန္ေတာ္ရင္ခုန္သံျခားနားျခင္းအေၾကာင္း
နည္းနည္းေလာက္ေတာ့ စကားတင္းဆိုမယ္။
ကၽြန္ေတာ္မွာ ႏြယ္ဆီက ျပန္ရတာဆိုလို.
အသက္မပါတဲ့ `ခ်စ္တယ္´ ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းပဲရွိမယ္။
အဓိပါယ္ရွိလာမယ့္ ႏြယ္နဲ.ခ်စ္သူျဖစ္ျခင္း
ႏွလံုးသားအထိမ္းအမွတ္ေန.ကို ခတ္နွိပ္နိုင္ဖို.
ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ရူးေနတယ္။
လူေတြၾကားမွာ
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ညအေမွာင္ရဲ့ ေနာက္ဆံုးထြက္မယ့္
အလင္းပ်ုိဳ ဘက္(စ္) တစ္စီးဆိုရင္ေတာင္
ကၽြန္ေတာ္ၾကမ္းနင္းေပၚတက္စီးရဲတဲ့
ခရီးသည္တစ္သိုက္ကေတာ့ ေရာက္မလာခဲ့ေသးဘူး။
ခဏခဏ သက္ျပင္းခ်ရလြန္းလုိ.
ဘ၀ကလည္း ဟုိုးေအာက္ဆံုးထိထိုးက်ခဲ့ရေပါ့။
ဒီရက္ပိုင္း ထမင္းစားေတာ့
ကၽြန္ေတာ္အသက္ရွုသံေတြ ေမာတယ္။
ဘာေတြလုပ္ခဲ့လည္း ဘာေတြျဖစ္ခဲ့လည္း ဆိုေၾကာင္းကို
(၁၉) ၾကိမ္ေျမာက္ တစ္ပတ္လည္ျခင္းမွာ
ျပန္တိုု္င္းတာဖို.
ကၽြန္ေတာ္စံနွုန္းေတြ ေပမမွီေဒါက္မမွီ ျဖစ္ေနတုန္းပဲ။
ေလာင္ကၽြမ္းျခင္း
စုိက္ခင္းေလးရဲ့ နိဂံုးခ်ဳပ္ကို ျပန္ေငးၾကည့္ေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္က စပါးက်ီထဲေတာင္ေရာက္ခြင့္မရွိခဲ့တဲ့
ေလလြင့္ ဖြဲတစ္မွုန္ေပါ့ဗ်ာ။
Tuesday, August 11, 2009
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
3 comments:
ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ
လိုအပ္ခ်က္ေတြ မျပည့္စံုျခင္းသည္
လူဘဝျဖစ္သည္။
ခင္မင္လွ်က္
ဖိုးဂ်ယ္
ခံစားခ်က္တူလို႔လားမသိဘူး။ ဖတ္ရတာေကာင္းတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဖြဲတစ္မႈန္ပါပဲေလ။
စုိက္ခင္းေလးရဲ႕ နိဂုံးထက္
စုိက္ခင္းကေလးရဲ႕ နိဒါန္းမွာ အေမ့ရဲ႕ ေမတၱာရိပ္ေၾကာင့္
ေဆာင္းတြင္းညတစ္ညမွာေတာင္ ေႏြးေထြးခဲ့ဖူးတယ္ မဟုတ္လား...
ဘဝဟာ သက္ျပင္းေတြ ခ်ရုံနဲ႔ေတာ့ ဟုိးေအာက္ဆုံးအထိ မက်ႏုိင္ပါဘူး....
စိတ္ဓာတ္ေတြ ျပဳတ္က်ရင္ေတာ့ ...........
အားတင္းထားပါ ေတေလေရ
ကဗ်ာအေတြးနဲ႔ မုိးလင္းလုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္မေတြ႕ခဲ့ရင္ေတာင္ ကဗ်ာတပုဒ္ေရးပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ျပန္ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္
အဲ့ဒီလုိဆုိရင္ေတာ့ ထင္တာထက္ေတာင္ မင္းကုိယ္မင္း ေက်နပ္ေနလိမ့္မယ္......
ေပ်ာ္ရႊင္အဆင္ေျပပါေစေနာ္
Post a Comment