သူဟာ ကဗ်ာ ဆရာလုိ႔ ေျပာဆုိခဲ႔ဖူးတယ္... ဘဝရဲ႕ အနုမာန အနာတရမွာ.. ဒဏ္ရာေတြ ကဗ်ာျဖစ္လုိ႔.. သူကုိယ္တုိင္ ကဗ်ာေတြ ေမြးဖြားခဲ႔တာ.. ကဗ်ာေတြ သန္စြမ္းဖုိ႔ ကဗ်ာဆရာ စဥ္းစားခဲ႔သလား.... အစြမ္းအစ ရွိရွိနဲ႔ အက်ပ္အတည္း ၾကားက ကဗ်ာမ်ားကုိ ညွစ္ထုတ္ခဲ႔ေတာ့.. တျခမ္းပဲ့ဘဝနဲ႔ ကဗ်ာေတြဟာ...ဘယ္မွာ ဘယ္မွာ... ကဗ်ာထဲမွာ တကုိယ္ေရ တကာယ နာက်င္မႈမ်ားနဲ႔ ျပြတ္သိပ္ေနေပမယ့္.. ေဘးနားက အစာ မစားရေသးတဲ႔ ကေလးငယ္တေယာက္ပါမလာဘူး.. ကဗ်ာထဲမွာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ. တေယာက္ထဲအေပၚ သက္ေရာက္လုိ႔ အစြမ္းကုန္ေတာက္ပ ေနခဲ႔တာ... အုိးမဲ႔ အိမ္မဲ႔ မိသားတစုရဲ႔ ေတာင့္တမႈမွာ . ကဗ်ာဆရာဟာ ဘာမွ ပါမလာဘူး... သူ႕အျပဳံးက ဂုဏ္သိကၡာရွိျပီး.. အဆင့္အတန္းတခုမွာ ဆုံးတယ္.. ကဗ်ာဆရာဆုိတာေတာ့ သူ႕ကုိယ္သူ မေမ့ေလ်ာ့ဘူး.. အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူဟာ ကဗ်ာေရးတယ္... ဘာသာစကားကုိ တတ္နုိင္သမွ် ဒုကၡေပးတယ္... သူ႕သိရွိမႈကုိ တတ္နုိင္သမွ် ဒုကၡေပးတယ္.. အဆုိး ဆုံးက ကဗ်ာကုိ ဘက္ေပါင္းစုံက ဒုကၡေပးတယ္.. ကဗ်ာဆရာဟာ ေပ်ာ္ရႊင္လုိ႔.. သူ႕လုပ္ေဆာင္မႈကုိ ေက်နပ္တယ္... အဲဒီမွာ ျမဳိ႔ၾကီး ျပၾကီးရဲ႔ ခမ္းနားမႈနဲ႔.. ေတာအလွေတာင္အလွေတြနဲ႔ ကဗ်ာဟာ ေဝဆာလုိ႔.. သက္ရွိတေကာင္မွ မပါဘူး.. ဘာသာ စကား အက်ဥ္းအက်ပ္မွာ ကဗ်ာဆရာဟာ လွပစြာ လွည့္ထြက္လုိ႔... အဓိပၸါယ္ေတြ တခုမွ မပါဘူး.. ကဗ်ာဆရာရဲ႕ အေၾကာင္းအရာ ေပါင္းစုံၾကား ရုန္းကန္ရမႈမွာ.. သူ႔အတၱကုိ လက္တလုံးျခား ခ်ေကၽြးခဲ႔ရျပီး.. သူ႔ကုိယ္သူ ထူေထာင္ေနရတာ... ပတ္ဝန္းက်င္ဟာ..ကဗ်ာဆရာအတြက္ သီးသန္႔ အေရာင္ေျပာင္းခဲ႔သလား.. အေနအထုိင္ မတတ္ျခင္း တခ်ဳိ႕နဲ႔ ကဗ်ာဆရာဟာ ေနထုိင္ျပီး.. ယုံၾကည္ျခင္း ..ေပးဆပ္ရျခင္းမွာ အသားက်လုိ႔... ကဗ်ာဆရာဟာ ကဗ်ာေတြကုိ က်ေလာက္ေအာင္ ေရးလုိ႔.... ကဗ်ာဖတ္သူကေတာ့ .... ဘာမွ မေရးေတာ့ျခင္းသည္သာ...ကဗ်ာလုိ႔.
Tuesday, September 15, 2009
ကဗ်ာဆရာ ေမ့ေလ်ာ့ထားေသာ အနာတရမ်ား
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment