ခရီးကျပန္ေရာက္ျပီးေနာက္ တစ္ရက္နွစ္ရက္

ေတာင္တန္းေတြကို ထားခဲ့တယ္ သံသယေတြနဲ. ေတာင္တန္းေတြေပၚ သံသယေတြနဲ.လမ္းေလ်ွာက္အိပ္စက္ ပါးစပ္ကေတ့ာ ေတာင္ၾကီးဖ၀ါးေအာက္လို. ေလ်ွာက္ေျပာ ငါတို.အိမ္မွာ သိပ္ဆူတယ္ မန္းေလးက လမ္းမေတြလိုပဲ အေဖအေမက ငါ့အတြက္ ဟြန္းေတြတီးတယ္ သူတို.အခ်င္းခ်င္း ဟြန္းသံေတြေပးတယ္ သိပ္ဆူတယ္ ဟြန္းသံေတြဟာ ဘာမွ အဓိပါယ္မရွိဘူး သိပ္ဆူတယ္ "မင္းငါတို. ေသမွာသိလိမ့္မယ္" "အာ. လီးတည္းမွပဲ ေသလိုက္ေပါ့ဗ်ာ ခင္ဗ်ားတို.ကို ေသခ်ာျမဳပ္ေပးမယ္" အဲ့လို အဲ့လို ေျပာျပီး ငါေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ဆက္အိပ္တယ္ ငါ့အခန္းထဲမွာ ငါဆက္ေနတယ္ ငါ့အခန္းကို ငါခ်စ္တယ္ နွစ္ရက္ ငါေရာက္တာ နွစ္ရက္ပဲရွိပါေသးလား လြန္ခဲ့တဲ့ေျခာက္လကုိ ငါလြမ္းတယ္ကြာ ငါ့အိမ္ငါျပန္ေရာက္တာ နွစ္ရက္ပဲရွိေသးပါလားေနာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ေျခာက္လကဗ်ာ မနက္မုိးလင္းတာနဲ. ခုနွစ္နာရီဆို အိမ္ကထြက္ အလုပ္သြား ညေနေျခာက္နာရီထိ အလုပ္ထဲမွာပဲ အားလံုးကိုေမ့ထား ေျခာက္နာရီထိုးျပီလား အလုပ္ကထြက္လာ အိမ္ျပန္ဖို. မျဖစ္နိုင္ေသးဘူး တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ.သြားေတြ. တစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္နဲ.သြားေတြ. ငါဒီအခ်ိန္အိမ္ျပန္လို. မျဖစ္ေသးဘူး တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ.ေတြ.ရင္ အနည္းဆံုး ကိုးနာရီထိေန ျပီးမွ အိမ္ကိုျပန္ အိမ္ေရာက္ ညဆယ္နာရီ ဆယ္တစ္နာရီပဲ ဘယ္သူနဲ.မွ စကားေျပာဖို. မလိုေတ့ာဘူး ငါဘာသာေအးေဆးအိပ္ယံုပဲ ျပီးျပီ အဲဒီေပ်ာ္စရာေန.ရက္ေတြက က်န္ခဲ့ျပီလား ခုေတ့ာ တစ္ေနကုန္အိမ္မွာ ငါမေနခ်င္တဲ့ေနရာ ေမာလိုက္တာေနာ္ ရန္ကုန္ျမိဳ.ကို ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာ ေအာင္ခင္ျမင့္ကို မုန္းတယ္ သူက ငါ့ကို စိုင္း၀င္းျမင့္ ကဗ်ာေတြနဲ. ျပိဳလဲက်ေအာင္လုပ္တယ္ ငါ့ရင္ဘက္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ိန္ရြယ္ ရုိက္ခတ္တယ္ ေနာက္ ငါလဲက်တယ္ ငါေသခါနီးမွာ ေဖာ္ေ၀းရဲ့ ေသတမ္းစာ (ကဗ်ာ) ကို ဖတ္ျပတယ္ ျပီးေတ့ာ ငါေသပစ္လိုက္တယ္ ေနမ်ိဳးရဲ့ ကၽြန္ေတာ္ညီမေလးကို ဖတ္ျပီး ငါကဘာလို.ငိုခ်င္တာလည္း စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ. ေမွာက္လ်ွက္ျပန္အိပ္ နာရီက မနက္ဆယ္နာရီတဲ့ ခရီးကျပန္ေရာက္တည္းက ငါေရခ်ိဳးခ်င္စိတ္မရွိေသးဘူး ေရလည္းမခ်ိဳးျဖစ္ေတ့ာဘူး