Wednesday, December 3, 2008

အေမအတြက္ဖတ္စာ

အေမ..။ ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြကလည္း ေၾကြလိုက္ၾကတာေနာ္…။ ဆုေတာင္းလုိက္ပါ..။ အဲဒီ ၾကယ္ေၾကြျခင္းမွာ လူသားေတြရဲ့ ဆုေတာင္းက ျပည့္တက္တယ္တဲ့ဗ်..။ ၾကယ္ေတြေၾကြၾကေနတုန္း အေမဆုေတာင္းလုိက္ပါ..။ ၾကယ္အေၾကြေတြနဲ. အတူေပါ့..။ နကၡတ္ဆိုးေတြ အေၾကာင္းေတာ့ မေမးၾကေၾကး…..။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာတက္ၾကြပါ….အေမ။ စိန္ပန္းပြင့္ေတြ နီရဲလို…။ သိပ္ၾကည့္လို.ေကာင္းတာပဲေနာ္…။ သူ.ပန္းပြင့္ေတြက အရမ္းႏူးညံမယ္ထင္တယ္ဗ်…။ ေဟာ…ၾကည့္ သိပ္လွပါတယ္ဆိုတဲ့ စိန္ပန္းပြင့္ေတြ ေၾကြေနက်ျပန္ျပီေလ..။ ေတာင္ေအာက္ကို ဆင္းတဲ့ လမ္းေလ်ွာက္သံေတြလိုေတာ့ ဘယ္ၾကမ္းတမ္းဆူညံမေနဘူးဗ်ာ။ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလမွာပ်ံ၀ဲလို….ေလမွာ၀ဲပ်ံလုိ…။ ဘယ္လို ျဖစ္ျဖစ္ပါေလ.. အေမေလ်ွာက္မယ့္လမ္းမွာ မၾကမ္းတမ္းဖို… သူတို.ရဲ့ သစ္ပင္ေအာင္မွာ ေက်ာခင္းေပးထားၾကျပီေလ…။ သူတို.ကုိယ္သူတို. အက်ဆံုးခံလုိ. အေမအတြက္ ႏူးညံေပးေနၾကတာပါ။ ေျခဖ၀ါးသံ ႏုႏုနဲ. ေလ်ွာက္လွမ္းခဲ့ပါေတာ့ အေမ…….။ မ္ိုးစက္ေတြ ကမၻာေပၚ ရြာခ်ေနျပန္ျပီအေမ..။ လူသားေတြ ေပ်ာ္ေနၾကပါတယ္။ ေကာင္းကင္ဘံုနဲ. ကြာရွင္းျပက္စဲလာတဲ့ မိုးေရစက္ေတြရဲ့ ငိုသံေတြကို အေမၾကားဖူးပါစ။ အဲဒီ ရွိုက္သံေတြကို အေမတို. ကၽြန္ေတာ္တို.ေန.စဥ္ေသာက္သံုးလုိက္ၾကတယ္…။ ဘာမွ ၀မ္းနည္းစရာ မရွိခဲ့ပါဘူး အေမ…။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၀မ္းမနည္းခဲ့ပါဘူးဗ်ာ…။ တစ္ခုေလာက္ေတာ့ ေျပာၾကည့္ခ်င္တယ္…. ေက်းဇူးျပဳျပီး အဲဒီ မိုးေရစက္ေတြကို ေရသန္.တစ္ခြက္လို. နာမည္ေျပာင္းမတပ္လုိက္ပါနဲ. အေမ…….။ သစ္ပင္ေလးေတြ ယိမ္းထုိးလုိ. သူလာရာ အရပ္ဆီ ေျပး၀င္ေနၾကတယ္…။ သူလည္း တန္ဖိုးရွိတာပဲေနာ္..။ သူဆိုတာလား… ဟုတ္တယ္…. အေမ။ အေမထင္တဲ့ အတိုင္းပဲ ေနေရာင္္ျခည္ေတြေပါ့…….။ ေနၾကာပင္ေတြ သူရွိတဲ့ အရပ္ဆီ ေျပး၀င္ခိုကပ္ေနလိုက္ၾကတာ အျမင္ကပ္ဖို.ေတာင္ ေကာင္းတယ္ေနာ္….။ ေနေရာင္ျခည္ေတြ ျဖာက်ေနတာမ်ားဗ်ာ မနာလိုျဖစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို.အတြက္ လိုအပ္တယ္မို.လား အေမ…။ အေမ ေျဖပါ…။ သဘာ၀တရားၾကီးရဲ့ က်ဆံုးခန္းေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ခ်ိဳျမိန္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို.အတြက္ လွပလက္ဆက္တယ္ဆိုတာကို…။ လမ္းေပၚမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ. ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ …..။ ေကာင္မေလး မ်က္နွာက သုန္မွုန္လုိ. စိတ္ဆိုးေနတယ္နဲ.တူတယ္..။ ေကာင္ေလးကေတာ့ ပါးစပ္က တတြတ္တြက္ရြတ္လို. ဘာေတြေျပာေနပါလိမ့္.။ ေဟာ..ၾကည့္အေမ ေကာင္မေလး မ်က္နွာတစ္ျဖည္းျဖည္း ျပံဳးေယာင္သန္းလာပါျပီ.။ သူတို. နွစ္ေယာက္ျပန္အဆင္ေျပ သြားတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေကာင္မေလးဟာ ေကာင္ေလးရဲ့ စကားလံုးေတြေအာက္မွာ ေၾကြက်သြားတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္…။ သူ.ရဲ့စိတ္ေတြ အႏူးညံဆံုး ေၾကႊက်သြားတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ စကားလံုးေတြ ေၾကြက်ျခင္းဟာ တကယ္ေတာ့ လူသားေတြကို ခ်စ္ခင္ရင္းနွီးေစလိုတဲ့ ေႏြးေထြးျခင္းေပါ့..။ ေႏြးေထြးစြာ ေၾကြက်ျခငး္ေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္တန္ဖိုးရွိတယ္ဆိုတာ အေမျမင္ျပီမို.လားဗ်ာ..။ ကၽြန္ေတာ္တို. တန္ဖိုးရွိစြာ စကားလံုးေတြ ေျခႊခ်ၾကပါစို.. အေမ။ ဒီေန.ေတာ့ အေမက ကၽြန္ေတာ္က်ဆံုးခန္းအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ခိ်ဳျမိန္ဖို. ပိုက္ဆံတစ္ခ်ိဳ. ထုတ္ေပးတယ္ေနာ္..။ ကၽြန္ေတာ္မသြားလို. မရဘူးလားဟင္…။ ဟုတ္ကဲ့ပါ…အေမ…။ ကၽြန္ေတာ္သြားလိုက္ပါဦးမယ္။ အေမေရ…….ေျပာရင္းဆိုရင္းနဲ. ကၽြန္ေတာ္တို.အိမ္ေရွ့က သစ္ပင္တစ္ပင္ (ဘာပင္မွန္းေတာ့ အေမေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာ မသိၾကဘူးေနာ္..။) အရြက္ေတြ ေျခႊခ်ေနျပန္ျပီေနာ္။ အေမေျပာသလိုပဲ အခ်ိန္ေတာင္မတန္ေသးဘူးကိုး..။ သူ.သစ္ရြက္ေတြ ေၾကႊၾကဖို. အခ်ိန္က ေစာလြန္းပါေသးတယ္..။ ဟုတ္တယ္အေမ…။ အဲဒီလိုပါပဲ… အဲဒီလိုပါပဲ…။ အေမသား ကၽြန္ေတာ္လည္း စာေမးပြဲက်တယ္ဗ်။ အဲဒီလိုပါပဲ.. အဲဒီလိုပါပဲ… အေမ…။

0 comments: